ΉΤΑΝΕ ΑΕΡΑΣ.....

Μαγικό τραγούδι... Βγάζει ένα γλυκό παράπονο η φωνή της, σε ταξιδεύει... Βουτάω πίσω απο τις λέξεις και στο βυθό τους βρίσκω πάλι εμένα κρυμένη μέσα στα σύννεφα... Ήμουνα αέρας πάντα, ναι... Ταξιδιάρα ψυχή σαν τα σύννεφα ψάχνω ουρανό, γή και θάλασσα. Πέφτω στις φωτιές για ένα όνειρο και ας καώ... Ψάχνω τον χαμό, και δεν με βρίσκεις, δεν με φτάνεις ότι και αν γίνει.... Δεν θα σταματήσω να ονειρέυομαι ποτέ!

Στίχοι: Γιώργος Χρονάς
Μουσική: Γιώργος Καζαντζής
Ερμηνεία: Λιζέττα Καλημέρη.

Τι ξέρεις για τον καιρό
γι αυτόν τον άνεμο,
την κάθε της ματιά
που γυρνάει και σβήνει.

Τι γνώριζες γι αυτή
για τα χείλη της,
την κάθε της φωτιά
που γυρνάει και δίνει.
Ήτανε αέρας πάντα
σύννεφο σκοτεινό,
δεν τη βρίσκεις
δεν τη φτάνεις,
ψάχνει το χαμό.
Ήτανε αέρας πάντα
σύννεφο βιαστικό,
μες σε τρένα μες σε πλοία,
κλαίει το χωρισμό.

Τι γνώριζες γι αυτή
για τη μάνα της,
την κάθε της σιωπή
πριν τραγούδι γίνει.

Τι γνώριζες γι αυτή
για το γέλιο της,
την κάθε της φωτιά
που γυρνάει και δίνει.
Ήτανε αέρας πάντα
σύννεφο σκοτεινό,
δεν τη βρίσκεις
δεν τη φτάνεις,
ψάχνει το χαμό.
Ήτανε αέρας πάντα
σύννεφο βιαστικό,
μες σε τρένα
μες σε πλοία,
κλαίει το χωρισμό.

ΣΚΙΕΣ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ

Είναι κάτι αγάπες μου
που σηκώνω στις πλάτες μου,
είναι χέρια που κράτησα
- κράτα με -
σαν πουλάκια τ'άφησα.
Είναι κάτι στον άνθρωπο
τρυφερό κι απάνθρωπο
και ο κόσμος παράξενος
- γυάλινος -
σκοτεινός και διάφανος.

Είν' ο κόσμος δύσκολη γραφή
όλο σβήνεται
κι αν δεν διαβαστεί με την αφή
τίποτα δεν γίνεται.

Είναι λύπες που ξέχασα
και χαρές που δεν έζησα,
είναι χρόνια που φύγανε
- μίλα μου -
πες μου που πήγανε.
Είναι φίλοι που χάθηκαν
και φωνές που μου στάθηκαν,
είναι μάτια που φίλησα
- μάτια μου -
κι από φως ξεχείλισα.

Είναι σπίτια που έχασα
και ποτέ δεν τα ξέχασα,
ένα σχήμα που μπόρεσα
- σώμα μου -
κι άλλα που δεν χώρεσα.
Είναι κάτι στον άνεμο
μυστικό και παράνομο
που τρελαίνει τα σώματα
- πόνα τα -
με σκιές και χρώματα.

El corazon- Arno Elias

"Πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει μια μελωδία? Πόσα συναισθήματα μπορούν να γεννηθούν μέσα απο έναν στίχο? Πόσες εικόνες ξαναζωντανεύουν πίσω απο την κάθε νότα? Ε, καρδιά μου? "

Γιατί πρέπει να ξεχάσεις?
Είχες τόσο φόβο...
Γιατί πρέπει να ξεχάσεις?
Όταν το μόνο που ζητάω είναι η αγάπη σου?

Είναι η ψυχή μου που μου λέει να σε ακολουθήσω...
Θέλω να σου δώσω τα πάντα, τα πάντα, τα πάντα...
Την συγχώρεση σου
μα ξέρω πως να αγάπω καρδιά μου
ναι, ξέρω από αγάπη..καρδιά μου, καρδιά μου!

Θέλω να δώσω τοσο τοσο τοσο την συγχωρεσή μου
Το ξέρω αγάπη μου
Ξέρω να αγαπώ
Καρδια μου καρδια μου

Γιατι πάς να φύγεις?
καταλαβέ με...
σ'αγαπαώ
Και παλεύω για μια ζωή
Που να αξίζει
Αυτό είναι αγάπη
Καταλαβέ το αγάπη μου
Και έχω συγχώρεση
Την συγχωρεσή σου
Εχω περισσότερα απο αυτά
Εχω την αγάπη σου
Θέλω να σου δώσω
ολα όσα
θέλεις....

Ξέρω αγαπή μου
καρδιά μου
Ξέρω απο αγάπη
Είσαι η καρδιά μου
Είσαι η καρδιά μου
Θέλω να σου δώσω αγάπη
Καταλαβέ το
Θέλω να ζητήσω συγνώμη
Ξέρω αγάπη μου...

Είναι η ψυχή μου που μου λέει
να σε ακολουθήσω.....

ΟΔΥΣΣΕΑΣ....

Στίχοι: ΝΑΜΑ
Μουσική: ΝΑΜΑ

Σε θυμάμαι
Κάθε ώρα που περνάει
Απ' το χθες στο σήμερα με φέρνει και με πάει
Κι όλα γυρνάνε
Γύρω από 'σένανε ξανά
Όλα είναι εδώ κι εσύ δεν είσαι πουθενά
Δε λυπάμαι
Που είμαι μόνη τώρα πια
Ούτε που με πλήγωσες με λόγια που πονάνε
Μα φοβάμαι
Να μη σε πάνε μακριά
Του καινούριου σου έρωτα τα χάρτινα φτερά

Κάνε λοιπόν τον κύκλο σου Οδυσσέα
Κι όσο λείπεις θα 'μαι εδώ
Θα υφαίνω ατέλειωτο πανί
Ώσπου να βρεις το δρόμο σου μοιραία
Στης Ιθάκης το νησί να ξαναβγείς . . .

Λέξη μην πεις....

Στίχοι: Πόλυς Κυριακού
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί.
Με γκρίζο και με θαλασσί,
εκεί που τ' όνειρό σου ζει
κι φλέβα σου κρυφή πατρίδα,
πως δεν μ' αγάπησες το είδα.

Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ' αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω.

Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω,
μα δεν σου το 'δειξα γιατί
ήταν η θάλασσα ζεστή
κι εγώ καράβι από χαρτί
να λιώνω στον υγρό σου πόθο,
πως δεν μ' αγάπησες το νιώθω.

Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ' αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω.

Μαγευτική Μελίνα Κανά... Είμαι εδώ και περιμένω, καρβουνάκι αναμμένο... Σσσσσ... Μη μιλάς.... Άκου....

Στίχοι: Θοδωρής Κοτονιάς
Μουσική: Θοδωρής Κοτονιάς
Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Κανά

Το παράθυρο ανοίγω
έλα απόψε εδώ για λίγο
όπως η βροχή που πέφτει
σαν τον άνεμο τον κλέφτη
έλα να σε δω

Πότισέ με ένα δάκρυ
απ' του σύννεφου την άκρη
η καρδιά μου ζει ακόμα
σαν το διψασμένο χώμα
έλα να σε δω

Είμαι εδώ και περιμένω
καρβουνάκι αναμμένο
που αέρας το φυσάει
κι όλο για να σβήσει πάει
έλα να σε δω

Έλα σαν σιωπή που πιάνει
ό,τι το μυαλό δε φτάνει
σε δυο μάτια θολωμένα
μες στα όνειρα κρυμμένα
έλα να σε δω

Έλα λίγο φανερώσου
και πριν φύγει τ' όνειρό σου
μια ματιά σου άσε πίσω
το θηρίο να νικήσω
έλα να σε δω

Είμαι εδώ και περιμένω
καρβουνάκι αναμμένο
που αέρας το φυσάει
κι όλο για να σβήσει πάει
έλα να σε δω

Έλα σαν μικρό στιχάκι
στο μικρό μου μυαλουδάκι
κι αν η πένα μου δε φτάνει
κάνε το αίμα μου μελάνι
έλα να σε δω..

Φυλακή με ορθάνοιχτη πόρτα....

Η διάθεση ενός ανθρώπου είναι κάτι πολύ περίεργο και άπιαστο... Αν δε, βρίσκεσαι και κάτω απο τον αστρολογικό ζωδιακό χάρτη με ανάδρομο Ερμή, Κρόνο και όλο το υπόλοιπο δωδεκάθεο σε τρελά κέφια τότε σφύρα μου κλέφτικα και δες αν έρχομαι απο την γωνία! Είναι στιγμές και μέρες που λές "Μα καλά! γκαντεμιάστηκε ολο το σύμπαν? Έλεος!!!!" Και πως την παλεύεις όταν η κατάσταση ξεφεύγει απο τον ελεγχό σου? Πως μπορείς να πάρεις πάλι την στροφή και να πεις "Οπα! Ως εδώ! Καλά μελαγχολήσαμε, καλά καπνίσαμε σαν φουγάρα για να κρύψουμε στους καπνούς τον πόνο μας! Τώρα το κεφάλι ψηλά!" Τι γίνεται όταν ξυπνάς και βλέπεις παντού κάγκελα σαν να πρωταγωνιστείς σε τραγούδι του Τζίμη Πανούση? Συχνά για την "καλή σου διάθεση" ευθύνονται οι συνήθεις ύποπτοι! Φίλοι, γονείς, σχέσεις κ.οκ.
Πίστευα οτι κάνοντας κάποιες κινήσεις στο παρελθόν θα έβγαινα απο την "φυλακή" μου...
Πίστευα πως όλα θα έπαιρναν τον δρόμο τους και επιτέλους ο φίλος μου ο Ερμής θα μετακόμιζε σε άλλον χάρτη απαλάσσοντας με επιτέλους! Και είναι τότε που ηχεί στα αφτιά σου εκείνο το γνωστό ανέκδοτο "Ψιτ, ψιτ! Καραμήτρο παιδί μου εσύ που πας?" Φυλακή με ορθάνοιχτη πόρτα. Καταδικάζεσαι μόνη σου... Το άκουσα και αυτό! Μα αν δεν ξέρεις πως μιλάς? Έξω απο τον χορό πολλά λέμε ετσι? Στον δικό μου χορό πως θα μάθεις τα βήματα? Τρελό καλοκαίρι θα ζήσουμε πάλι... Πολλές φορές αυτή η σιωπή της κατάθλιψης δεν αντέχεται. Και όλα αυτά που κόβουν βόλτες στο μυαλό! Ααααααα! Σταματήστε να κατέβω! Το κεφάλι μου γυρίζει πιο γρήγορα απο την γη αυτό είναι το μονο σίγουρο!
Έχασα τον εαυτο μου.... Αν βάλω αγγελία στην εφημερίδα λές να τον ξαναβρώ?
Ζητείτε ελπίς....
Καμιά φορά νομίζω ότι τελειώνει το οξυγόνο μου... Δυστυχώς δεν είμαι παιχνίδι στο internet έτσι ώστε ο ιδιοκτήτης μου να μου κάνει reload.... Είμαι άνθρωπος με αίσθηματα, καρδιά, ψυχή, μάτια και πολλές φορές όλα αυτα τα τσαλαπατούν και οδηγούμαι σιωπηλά στην μικρή ορθάνοιχτη φυλακή μου.... Υπάρχουν όμως στιγμές, σαν χαραμάδες.... Όπως εκείνη που είμασταν παρέα..... Αυτό ήταν αρκετό. Αυτό ηταν οξυγόνο. Φως στο πυκνό σκοτάδι μου. "Τελευταία έξοδος Ρίτα Χειγουορθ" . Κάπως έτσι..... Και εδώ διακόπτεται η σύνδεση με την έμπνευση μου. Πάω να μασήσω δαφνόφυλλα και επανέρχομαι!
Καλό σας βράδυ....