Otherwise....

They wanted me here
Just to show you my face
But when it comes to the crunch
I just hide in disgrace
You're calling me mad
But i know you're the same
Cause you got to be seen to be playing the game
Yes we got to be seen to be playing, the game

It ain't gonna hurt now
If you open up your eyes
You're making it worse now
Everytime you criticise
I'm under your curse now
But I call it compromise
I thought that you were wise
But you were otherwise

A specimen like you
I would love to obtain
I asked a tedious guy if he'd tell me your name
I'd love to impress you
With a back sumersault
I wanna take up your love
But it's locked in a vault
I wanna take up your love
But it's locked in a vault

It ain't gonna hurt now
If you open up your eyes
You're making it worse now
Find More lyrics at www.sweetslyrics.com
Everytime you criticise
I'm under your curse now
But I call it compromise
I thought that you were wise
But you were otherwise

When i open my mouth
thoughts are brutally honest
And i can't expect that kind of love from you
When you open your mouth
Your teeth are beautifully polished
And i can't extract the pain you're going through
No i can't explain
The pain you're going through

It ain't gonna hurt now
If you open up your eyes
You're making it worse now
Everytime you womanise
I'm under your curse now
But I call it compromise
I'm under your curse

It ain't gonna hurt now
If you open up your eyes
You're making it worse now
Everytime you criticise
I'm under your curse now
But I call it compromise
I thought that you were wise
But you were otherwise

..............

Φεβρουάριος. Ένας μήνας με πολλά πρόσωπα...

Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης είναι ο δεύτερος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Έχει 28 ημέρες, ενώ όταν το έτος είναι δίσεκτο έχει 29.

Δεν είναι τυχαία η λαϊκή μας παρετυμολογία του λατινικού Februarius, που σήμαινε το μήνα των καθαρμών (η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε στους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς και ο Φέβρουος ο θεός των νεκρών), επειδή ήταν ο τελευταίος του Ρωμαϊκού έτους και επομένως «διαβατήριος» και αποκαθαρτικός. Τον παρετυμολογήσαμε, από τις βροχές και τα πολλά νερά του, και είπαμε (λαϊκά) Φλεβάρης, επειδή ανοίγει «τις φλέβες του» και γεμίζει τον κόσμο νερά.

Το περιεχόμενο του Φεβρουαρίου είναι
πρώτ'απ'όλα -και αυτό είναι κοινό για όλους τους ελληνικούς τόπους- το μήκος του. Είναι ο μήνας ο Κουτσός, ο Κούντουρος και Κούτσουρος (δηλαδή με κομμένη ουρά, όπως τον λένε στον Πόντο), ο Κουτσούκης, ή Μικρός ή Κούτσουλος (όπως τον λένε στην Κύπρο) και φυσικά ο Κουτσοφλέβαρος.

Είναι επίσης ο μήνας με τον πιο άστατο καιρό, όπως και ο Μάρτης:

Ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει
μα αν τύχει και θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει.

Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.

Στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Γι'αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης ονομάζεται σε ορισμένα μέρη, όπου είναι βέβαια ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.

Ο Φεβρουάριος αρχίζει με τρεις γιορτές που μ'ένα κοινό όνομα λέγονται Συμόγιορτα και τιμώνται πολύ από τον λαό. Αυτές είναι: του αγίου Τρύφωνα (1), της Υπαπαντής (2) και του αγίου Συμεών (3).

Η πρώτη είναι κατ'εξοχήν αγροτική γιορτή. Ο άγιος Τρύφωνας (1) θεωρείται φύλακας των αμπελιών και προστάτης των αγρών, της βλάστησης και της καλλιέργειας.
Κατά το συναξάρι του, ο φτωχός χηνοβοσκός ζούσε στη Μ. Ασία (κοντά στη Νίκαια) στα τελευταία χρόνια των χριστιανικών διωγμών. Νέος είχε προσχωρήσει στη νέα θρησκεία, μαρτύρησε με βασανιστήρια και τελικά αποκεφαλίστηκε.
Μπορούμε να πούμε ότι το ελληνικό όνομα του αγίου καθώς και η νεαρή ηλικία του συσχετίστηκαν με τη λέξη «τρυφερός».

Η Υπαπαντή (2) γιορτάζεται σε ανάμνηση της συνάντησης του Συμεών με τον μικρό Ιησού, αλλά στη γλώσσα του λαού έγινε Αποπαντή και τέλος Πακουή ή Πακού, δηλαδή η αγία που ακούει, η Παναγία. Λέγεται και Παναγία η Μυλιαργούσα, επειδή οι μύλοι αργούν.

Οι γεωργοί τιμούσαν τη γιορτή και έκαναν προβλέψεις σχετικά με τον καιρό:
Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Και με τη σοδειά:
Παπαντούλα χιονισμένη, και τ'αμπάρια γιομισμένα!
Παπαντή καλοβρεμένη, η κοφίνα γεμισμένη.

Ο άγιος Συμεών (3) που έδωσε το όνομά του και στις δύο προηγούμενες γιορτές, εξαιτίας της παρετυμολογίας του ονόματός του (από το «σημειώνω» = κάνω σημάδι) τιμάται κατ'εξοχήν από τις έγκυες, που την ημέρα αυτή απέχουν από κάθε εργασία και παίρνουν μύριες προφυλάξεις από φόβο μη γεννηθεί το παιδί «σημειωμένο».

«Είχε, θυμάμαι, εδωνά πάνω στο μπούτι, και μια καφεδιά βούλα.
Η μάνα της, μούπε, τότες που την είχε στην κοιλιά,
έπιασε τηγάνι ανήμερα τ' Αγιού Συμνιού,
και σαν το θυμήθηκε σκουπίστηκε τρομαγμένη στο μερί της.
Και το κορίτσι γεννήθηκε "σημνιωμένο" μ'αυτή τη δαχτυλιά.»

(Η ζωή εν τάφω, Στρατή Μυριβήλη)

Μια λαϊκή παροιμία λέει: η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ'αντί.
Αυτό σημαίνει ότι στις αρχές του Φεβρουαρίου σταματούν οι γιορτές, που από τα Χριστούγεννα διαδέχονται η μία την άλλη. Σταματά η αργία και η σχόλη. Όμως δύο ακόμη γιορτές του αγίου Χαραλάμπη (10) και του αγίου Βλάση (11) γιορτάζονταν με μεγάλες τιμές και σεβασμό, προπάντων από τους αγρότες.

Τέλος, ο Φλεβάρης είναι και μήνας χορευταράς και ξένοιαστος, γιατί μέσα στο Φλεβάρη πέφτουν συνήθως οι Απόκριες:

Το τριβδόμαδο γλέντι -με την Προφωνήσιμη, την Κρεατινή και την Τυρινή Εβδομάδα- μέχρι το επιστέγασμα της Καθαρής Δευτέρας.

Ο Άγιος Κασσιανός γιορτή στο μήνα Φεβρουάριο

Κάθε τέσσερα χρόνια που το έτος είναι δίσεκτο, την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, δηλαδή στις 29 του μήνα, γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Η περίεργη αυτή γιορτή, έδωσε αφορμή για διάφορες λαϊκές ερμηνείες και περιπαίγματα.
Στη Μυτιλήνη, τη γιορτή του Αγίου Κασσιανού τη θεωρούν ως γιορτή των τεμπέληδων! Λένε μάλιστα: « του Κασσιανού γιορτάζουν οι οκνοί (οι τεμπέληδες)».
Η παράδοση από την Μυτιλήνη που εξηγεί τις παραπάνω εκφράσεις είναι οι εξής:
Μια μέρα που ο Χριστός γύριζε με τους Αποστόλους, έκατσε σε ένα μέρος να ξεκουραστεί. Πάνε τότε όλοι οι Άγιοι κοντά, για να του γυρέψουν δουλειά. Πάει ο Άι- Νικόλας και του λέει:
_ Χριστέ μου για πες μου, τι να κάνω;
Λέει τότε ο Χριστός:
_ Πήγαινε να δεις ποια καράβια και καΐκια βολοδέρνουν και απέ να τα σώζεις.
Πάει ο Άι - Τρύφωνας και του λέει:
_ Εγώ τι θέλεις να κάνω;
_ Αμ' το κλαδευτήρι το'χεις στη μέση σου και κρέμεται, τι ρωτάς λοιπόν; Πήγαινε στα χωράφια και στα αμπέλια και κάνε τη δουλειά σου. Διώξε τις αρρώστιες απ' τα δέντρα κι όλα τα κακά!
Ένας ,ένας πήγαν όλοι οι Άγιοι στο Χριστό και ανέλαβαν τη δουλειά τους. Πίσω, πίσω πήγε και ο Άγιος Κασσιανός και λέει:
_ Εγώ Χριστέ μου, τι να κάνω;
Γέλασε τότε ο Χριστός, δε βάσταξε και του 'πε:
_ Αμ' εσύ είσαι που είσαι οκνός! Φύλαγε λοιπόν το Φλεβάρη! Κι άμα δεις και τραβάει είκοσι εννιά, έμπα μέσα στο είκοσι εννιά και κάνε τη δουλειά σου. Πάλι, σα δεν έχει είκοσι εννιά , κάτσε απ' όξω.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Φεβρουάριο

Φυτεύουν πατάτες.
Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά και
ενισχύουν τα φθινοπωρινά λιπαίνοντάς τα.
Κλαδεύουν αμπέλια και δέντρα.
Καθαρίζουν τα μαντριά.
Συντηρούν την κοπριά σε λάκκους.
Σβαρνίζουν τα χωράφια.

Πηγή: http://nostou-algos.pblogs.gr

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης

Μουσική - Εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα

την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα

μια άλλη χρόνους τέσσερις χαμένη

σαν άσωτη επιστρέφει μα δε μένει.

Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι
κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει
στα σπίτια των αρχόντων φτερουγίζει

Μάρωνος και Νικηφόρου

και Ανθούσης, Τελεσφόρου
Χαραλάμπους και Βλασίου

Κασσιανού και θαλασσίου
Τρύφωνος και Παγκρατίου

ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει

της Υπαπαντής το χιόνι

Τη νύχτα Φαρισαίου και Τελώνου
αθώος ξένου αίματος και φόνου
ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια
και τα παλιά διαβάζει συναξάρια

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

Ας είναι αυτή η εβδομάδα γεμάτη με όμορφο, ηλιόλουστο και καθαρό ουρανό.. Ας είμαστε έτσι και μέσα μας... Καλή εβδομάδα φίλοι bloggers χαμογελαστή...

I don't love the way you lie!!!!

Έχετε πληγωθεί ποτε απο κάποιο ψέμα δικού σας ανθρώπου? Και ποιος δεν εχει πληγωθεί θα μου πείτε... Ακόμα και αυτοί που μας έχουν πει ψέμματα δεν σκέφτονται οτι κάποια στιγμή θα βρεθούν στην θέση που άφησαν κάποιον άλλο... Το χειρότερο ειναι βέβαια να ζητάς την αλήθεια να σου λένε μα φυσικά εννοείτε! Και με την πρώτη ευκαιρία να σε καρφώνουν πισώπλατα!Εχω κουραστεί με αυτή την κατάσταση....

Είμαστε άνεργοι!

Σκέψεις για το πως να επιβιώσεις χωρίς να σου στρίψει!
ΜΙΑ ΚΟΛΛΙΑ 11.01.2011
Πηγή: http://www.doctv.gr

Η ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ, έγραφε πρόσφατα σε ένα φύλλο της κυριακάτικης Καθημερινής, για το πόσο αλλάζει η γενικότερη ισορροπία των σχέσεων γύρω σου όταν υπάρχει τόσο μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Έλεγε και για τη συνάρτηση ευτυχίας και χρημάτων -γιατί τώρα γίνονται και τέτοιες έρευνες: πες μου πόσα χρήματα βγάζεις, να σου πω πόσο ευτυχισμένος είσαι. Δεν αστειεύομαι, έτσι θα μετράμε σε λίγο την ευτυχία και δυστυχώς είναι κάτι που πολύς κόσμος δεν περίμενε ποτέ ότι, σε ένα βαθμό (προς Θεού κιόλας) θα συνέβαινε και στον ίδιο. Θα ένιωθε δηλαδή, λιγότερο ή περισσότερο ευτυχισμένος σε σχέση με τον τραπεζικό του λογαριασμό, τον τραπεζικό λογαριασμό του συντρόφου του και των γονιών του (καλά να ‘ναι και να έχουν για να βοηθούν όπως στις παλιές δεκαετίες).

ΓΙΑΤΙ, ΝΑΙ, ΕΤΥΧΕ Κ ΣΤΡΑΒΗ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ. Είναι πολύς ο κόσμος που έμεινε άνεργος και πολύς γύρω μου, κόσμος που δεν το είχε ποτέ διανοηθεί.­­­

ΎΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ, με μεγάλη εμπειρία και γνωρίζοντας το σύστημα, ο Χ είχε πάντα τη βεβαιότητα ότι εκείνος και μόνο εκείνος θα επέλεγε στη ζωή του για το πού και πώς θα δούλευε και όχι οι άλλοι. «Έντιμος/η και δουλευταράς/ού είσαι», έλεγε, «προσπαθείς, ακούς, προχωράς προσεκτικά, σταθερά χωρίς ματαιοδοξία. Πώς να μείνεις στην απέξω;». Και όμως, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες (όχι ότι δουλειά έχουν οι πραγματικά καλύτεροι σήμερα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο που δεν θα το πιάσουμε και αυτό, είναι γνωστή η αναξιοκρατία σε αυτή τη χώρα και δοκιμασμένο το «ότι δηλώσεις, είσαι»). Ειδικά, στον χώρο της δημοσιογραφίας που γνωρίζω καλά, δεν είναι λίγοι οι απολυμένοι.

ΈΝΑΣ ΜΗΝΑΣ, ΔΥΟ, ΤΡΕΙΣ… ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ. Ραντεβού, μπες-βγες, συζητήσεις, υποσχέσεις, συμβουλές και τίποτα. Χρήματα λοιπόν, σε ένα σπίτι ανέργων, φέρνουν κυρίως οι γονείς - για να πιάσουμε την πρώτη ντροπή: να είσαι 30 ή 40 και να σε ταΐζουν οι γονείς σου, είναι κάπως θλιβερό. Ειδικά αν έχεις ανεξαρτητοποιηθεί στα 18 σου ακριβώς, μόλις έπιασες το δίπλωμα αυτοκινήτου στα χέρια, μπήκες στο Πανεπιστήμιο και άκουσες το πρώτο «ναι» για δουλειά.

ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΤΟ ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΥΡΕΙ Η ΞΑΦΝΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΦΡΑΓΚΙΑ, πόσες αλληλεπιδράσεις δημιουργούνται που δεν είχες φανταστεί και πώς, αυτό το φαινόμενο-ντόμινο δεν σταματά την αλματώδη εξέλιξή του. Οι σκέψεις δεν σταματούν, οι φόβοι επιβεβαιώνονται, οι παρεξηγήσεις δεν λείπουν.

• Ο εφιάλτης του σπάταλου -πού έχεις ξοδέψει τόσο λεφτά τα προηγούμενα χρόνια;- έρχεται κάθε μέρα στον ύπνο σου. Τρύπιες τσέπες και μια γαλαντομία άνευ όρων. Ανευθυνότητα παρέα με μια αίσθηση παντοκρατορίας: εγώ πάντα θα έχω με κάποιον τρόπο.
• Όταν δεν μπορείς να παρακολουθήσεις τη ζωή των φίλων σου, που τυχαίνει να έχουν οικονομική άνεση, αλλάζουν όλα. Θα δεις κατ’ ιδίαν τους πολύ δικούς σου, αλλά τέρμα οι βραδινές έξοδοι, τέρμα οι ξαφνικές βόλτες, ούτε λόγος για σαββατοκύριακα. Δε μοιράζεσαι λοιπόν, και οι -όχι τόσο κοντινοί σου αλλά απαραίτητοι για την κοινωνική σου θέση-, γνωστοί αρχίζουν σταδιακά να μη σε καλούν. Όταν δεν σε καλούν πουθενά και δε βγαίνεις, δε συναντάς και αυτόν που μπορεί να σου δώσει δουλειά.
• Όσο δεν σου δίνει κάποιος δουλειά και όσο περισσότερους γνωστούς έχεις που το ξέρουν αυτό, τόσο περισσότεροι σκέφτονται ότι μπορεί και να μην αξίζεις τελικά. Και εσύ, όλο και περισσότερο βυθίζεσαι στην κρυψώνα που σε προστατεύει από τα μάτια που σε κρίνουν, ή από εκείνα που νομίζεις ότι σε κοιτούν κριτικά.
• Διότι σε τέτοιες περιόδους, εκπέμπεις την απελπισία και την απογοήτευση ακόμη και όταν υποκρίνεσαι. Είναι σα τη μυρωδιά του φόβου: πώς να κρύψεις κάτι που σε κατατρέχει ολόκληρο, που σε κρατάει ξύπνιο τις νύχτες, που παλεύεις με νύχια και δόντια όλη μέρα για να μη τους χάσεις όλους γύρω σου.
• Ξέρεις πια ότι κανείς δε θέλει δίπλα του τον χαμένο. Δε θέλει να βλέπει και να νιώθει αγωνίες, δε θέλει να του υπενθυμίζεις ότι μπορεί να βρεθεί και αυτός σε αυτή τη θέση, δε θέλει να βλέπει κατήφεια –αρκετά προβληματισμένος είναι από μόνος του. Εσύ του έλειπες.
• Ασχημαίνεις. Παχαίνεις. Δεν κινείσαι. Χαλάς τον ύπνο σου. Έχεις μεταπτώσεις συνεχώς, ξεσπάς στον σύντροφό σου, το μετανιώνεις, στενοχωριέσαι και πάλι από την αρχή. Τύψεις και αγωνία γιγαντώνονται. Η απραξία, αυτή που σε καθηλώνει και σε υποχρεώνει στην εσωστρέφεια, αυτή η ίδια είναι το μικρόβιο που καλείσαι να γιατρέψεις.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΥΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ πως πρέπει να είσαι αισιόδοξος και να χαίρεσαι που έχεις την υγεία σου. Και φυσικά, αυτή είναι η αλήθεια και τώρα, τόση ώρα, μιλάμε και πάλι για μια σχετική πολυτέλεια μέσα στην κρίση. Υπάρχουν δηλαδή άλλοι πολλοί άνθρωποι σε τρις χειρότερη θέση, που δεν μπορούν ούτε να θρέψουν τα παιδιά τους. Όμως το κείμενο αφορά κάθε έναν που βγαίνει από τη θέση ισορροπίας του, ξαφνικά και απροειδοποίητα, τον κάθε έναν που δεν είχε σε καμία εκτίμηση το χρήμα και τώρα, δυστυχώς, πρέπει να αναθεωρήσει. Αφορά όλους όσοι έχουν κατεβάσει το κεφάλι και πρέπει να το ανεβάσουν και πάλι. Γιατί, παρά τα παραπάνω, ΘΥΜΗΣΟΥ

• Ότι έχεις την υγεία σου. Και αυτή πραγματικά δεν ξαναβρίσκεται, αν χαθεί.
• Διότι, έχει αποδειχθεί πως πράγματι, κάθε εμπόδιο είναι για καλό.
• Διότι, γίνεσαι πιο εφευρετικός και ίσως πιο ουσιαστικός.
• Διότι ξεσκαρτάρεις κόσμο και κοσμάκη και ξεκαθαρίζεις μια ώρα αρχύτερα σχέσεις που κάποτε θα τελείωναν ούτως ή άλλως.
• Διότι, αλήθεια, ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό και ξέρεις ότι αφού τα κατάφερες τώρα, δε θα ξαναμασήσεις ποτέ.
• Διότι, αναπόφευκτα θα ανοίξεις το σπίτι. Αν δεν έχεις λεφτά για έξω, θα καλείς περισσότερους ανθρώπους στον χώρο σου και τα χαμόγελα στο σπίτι θα πληθαίνουν. Το ίδιο και η θετική ενέργεια.
• Διότι, όταν θα ξαναέχεις λεφτά, θα ξέρεις να κάνεις οικονομία.
• Και τότε θα απολαμβάνεις πιο πολύ ότι σου προσφέρεται.


Η Μια Κόλλια είναι δημοσιογράφος. Λόγω ιδιοσυγκρασίας έχει κάνει όλα τα πιθανά και απίθανα πράγματα στη δημοσιογραφία από αθλητικό ρεπορτάζ ως διεύθυνση σύνταξης σε περιοδικά (Γυναίκα, ΒΗΜΑ Men, κ.α.). Τις Κυριακές απαγορεύεται να την καλέσεις στο τηλέφωνο: βλέπει Παναθηναϊκό.


*Μοιράζομαι το κείμενο όπως ακριβώς το διάβασα στην ιστοσελίδα που αναφέρω επάνω. Το κείμενο δεν μου ανήκει!

Αδριάννα Μπάμπαλη Compilation

Τις περισσότερες φορές ανακαλύπτω κάποιον καλλιτέχνη μέσω του αδερφού μου ο οποίος λόγω δουλειάς φέρνει πολλά cd's και βιβλία για promotion στην εκπομπή του. Κάπως έτσι έγινε και με την Αδριάννα Μπάμπαλη μερικά χρόνια πριν... απο την πρώτη στιγμή μου έκανε εντύπωση η γυάλινη φωνή της και το μικροσκοπικό φιζίκ της!
Η Αδριάννα ξεκίνησε δίπλα στον Νίκο Πορτοκάλογλου με τον οποίο και ένκανε τις πρώτες μαγάλες της επιτυχίες. Μέχρι σήμερα μας έχει δώσει πολλά όμορφα κομμάτια. Εμένα προσωπικά με εμπνεύει και με αντιπροσωπεύει. Μου δίνει φωνή όταν αυτή δεν υπάρχει μέσα απο τα τραγούδια της... Παραθέτω κάποια αγαπημένα κομμάτια!


Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη


Βάζω φωτιά στη νύχτα κι ακόμα να φανείς
κι ακόμα να με δεις
αχ να φανείς
αχ να με δεις

Γύρνα πίσω, γύρνα πίσω
τώρα ξέρω ν' αγαπήσω
γύρνα πίσω, δε κοιμάμαι
και τα λάθη μου θυμάμαι
αχ και θυμάμαι και δεν κοιμάμαι

Στο πιο ψηλό μπαλκόνι
στο πιο ψηλό βουνό
θ' ανέβω να σε δω
αχ να σε δω
αχ να στο πω

Γύρνα πίσω, γύρνα πίσω
τώρα ξέρω ν' αγαπήσω
γύρνα πίσω, δε κοιμάμαι
και τα λάθη μου θυμάμαι
αχ και θυμάμαι και δεν κοιμάμαι.



Στίχοι: Ανδριάνα Μπάμπαλη
Μουσική: Χρυσόστομος Μουράτογλου
Πρώτη εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη


Δεν ξέρω από που έρχεσαι,
δε μοιάζεις με κανένα
Μα πάντοτε περίμενα, με πίστη πως θα 'ρθεις
Μια θάλασσα περπάτησες, για μένα και για σένα
Τα κύματα ησύχασες, μαζί μου να ενωθείς

Δεν είσαι από 'δω, είσαι απ' άγνωστα μέρη
σ' έχει στείλει ένα αστέρι να με νιώθεις
και να μ' αγαπάς
μια προσευχή, μια ευχή σ' ένα αστέρι
που κανένας δε ξέρει, σ' έχει φέρει
για να μ' αγαπάς.

Τίποτα δε φοβάμαι πία, σφιχτά κλείνω τα μάτια
σ' αφήνω να με οδηγείς σ' άγνωστα μονοπάτια
Εσύ 'σαι μόνο που μπορείς
Να μπαίνεις στη σιωπή μου
Ν' ακούς την κάθε σκέψη μου
πριν να στην πει η φωνή μου

Δεν είσαι από 'δω, είσαι απ' άγνωστα μέρη
σ' έχει στείλει ένα αστέρι να με νιώθεις
και να μ' αγαπάς
μια προσευχή, μια ευχή σ' ένα αστέρι
που κανένας δε ξέρει, σ' έχει φέρει
για να μ' αγαπάς ...


Αν θα βγεις δε θα βγω μέσα θα κλειστώ
ένα φως θα κρεμάσω για να έχω ουρανό
θα κοιτώ θα γελάω θα φυσάω τον καπνό
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ
Η καρδιά, η καρδιά μου έτσι είναι η καρδιά
θα τη βρω θα την πιάσω θα την πάρω αγκαλιά
και θα βγω άλλο βράδυ με φιλιά και ποτά
και θα λέω είμαι εντάξει μα δε θα΄μαι καλά

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονώ
Η ζωή, η ζωή μου θα γεμίζει μπετό
ένας άνθρωπος χτίζει τον πιο ωραίο γκρεμό
και θα πάω και θα πέσω και μετά θα γελώ
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Δες καθαρά αυτή η φωνή
για σένα ξεσπά, για σένα αντηχεί
πιο δυνατά
για σένα τραγουδά


Στίχοι: Κώστας Λειβαδάς
Μουσική: Οδυσσέας Τσάκαλος
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Λειβαδάς & Ανδριάνα Μπάμπαλη ( Ντουέτο )

Μια μέρα έμεινε ακόμα τι να προλάβω να σου πω
τι να προλάβεις να μου δείξεις και τι ν'αφήσουμε κρυφό
Έρχεται ζόρικος χειμώνας έρχονται νύχτες δανεικές
κι άμα θα φεύγει κάθε εικόνα κι οι φλόγες κι οι φλόγες οι περαστικές

Στην καρδιά μου υπάρχει θέση μοναχά για μια πληγή
μη φοβάσαι δε στερεύει της αγάπης η πηγή
που όταν τρέμει τρέμει το αίμα στο φιλί

Μια μέρα έμεινε ακόμα
τι κι αν το ξέραμε καιρό
τ' άδειο δε βγαίνει απ' το στόμα
και το κεντρί και το κεντρί απ' το μυαλό

Στην καρδιά μου υπάρχει θέση μοναχά για μια πληγή
μη φοβάσαι δε στερεύει της αγάπης η πληγή
Στην καρδιά μου υπάρχει θέση μοναχά για μια πληγή
μη φοβάσαι δε στερεύει της αγάπης η πηγή
που όταν τρέμει τρέμει το αίμα στο φιλί


Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου & Ανδριάνα Μπάμπαλη ( Ντουέτο )


Ξέχασα τ' όνομά μου, το δρόμο, τα κλειδιά...
Απόψε, καρδιά μου, ποιος φεύγει, ποιος γυρνά;

Ποιο σκοτεινό φεγγάρι, ποια δίψα, ποια φωτιά;
ποια τρέλα, ποια ζάλη, απόψε σ' οδηγά;

Κλείσε τα μάτια, κλείσ' τα και χόρεψέ μου,
γίνε κομμάτια, τη νύχτα χάρισέ μου,
άνοιξ' τα χέρια, σήκω και χόρεψέ μου,
μέχρι τ' αστέρια, τη νύχτα χάρισέ μου...

Κάποιος σε περιμένει, κάπου έξω μακριά...
Μα η νύχτα πως βγαίνει, σ' αυτή την ερημιά;

Τελειώσαν πια τα λόγια, τελειώσαν τα λεφτά,
Μα δωσ' μου τη φλόγα, κι ανάβω πυρκαγιά...

Κλείσε τα μάτια, κλείσ' τα και χόρεψέ μου,
γίνε κομμάτια, τη νύχτα χάρισέ μου,
άνοιξ' τα χέρια, σήκω και χόρεψέ μου,
μέχρι τ' αστέρια, τη νύχτα χάρισέ μου...


Μες στη φωτιά θα πέσω
Και μες στα μαύρα κύματα
Μαζί σου να χορέψω
απ' την αρχή τα βήματα

Χίλιες μέρες χίλια χρόνια
δεν είναι αρκετά
κι αν δεν είδες χελιδόνια
μην πεις πως είναι αργά

Αααααα, κι αν είναι αργά
κοντεύουν πια χαράματα
Αααααα, κι αν είναι αργά
δεν είναι αργά για θαύματα

Πώς πέρασε η ώρα
πώς άδειασαν τα βλέμματα
πώς να πιστέψεις τώρα
μετά από τόσα ψέματα

Χίλιες μέρες χίλια χρόνια
δεν είναι αρκετά
κι αν δεν είδες χελιδόνια
μην πεις πως είναι αργά

Αααααα, κι αν είναι αργά...


Κι έμεινα εδώ
να κοιτάζω την βροχή
μια σταγόνα της εγώ
μια σταγόνα της εσύ
τόσο μικρή μα με τόσο εγωΐσμό
μία λέξη είναι σκληρή
και πεθαίνουμε κι οι δυο

Μην πεις ποτέ
κι ας μη ζω για σένα
κι ας μη ζείς για μένα
Μην πεις ποτέ
κάποια μέρα ίσως
το μεγάλο μίσος
θα κρύβεται
και θ΄ανάβει πάλι
μια καρδιά απ΄την άλλη
γι΄αυτό ποτέ μην πεις ποτέ

Φύγε αν θες αλλά φύγε σιωπηλά
τίποτα άλλο μη μου λες
που να κόβει οριστικά
ξέρω θα΄ρθούν καλοκαίρια δειλινά
ίσως μόνη να με βρούν
ίσως να΄μαστε αγκαλιά

Μην πεις ποτέ
κι ας μη ζω για σένα
κι ας μη ζείς για μένα
Μην πεις ποτέ
κάποια μέρα ίσως
το μεγάλο μίσος
θα κρύβεται
και θ΄ανάβει πάλι
μια καρδιά απ΄την άλλη
γι΄αυτό ποτέ μην πεις ποτέ

Ποτέ
κάποια μέρα ίσως
το μεγάλο μίσος
θα κρύβεται
και θ΄ανάβει πάλι
μια καρδιά απ΄την άλλη
γι΄αυτό ποτέ μην πεις ποτέ
Ποτέ μην πεις ποτέ
μην πεις ποτέ


Ξέρω πως δε ζητάω συγγνώμες και αδιαφορώ για τις υπόλοιπες γνώμες
ακούω μόνο την καρδιά μου και ενεργώ σε κάθε της θέλημα
και έτσι συχνά δεν ψάχνω τα ωφέλημα
μα αναζητώ επίμονα εκείνα που έχουνε έρωτα
και αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω
Κράτησα μια φράση απ' ό,τι μου χες πει εκείνο το βράδυ
ένα μικρό παιδί πέρασε από μπροστά σου
καθώς σου πρόσφερα ένα χάδι και ένα λιβάδι γεμάτο κίτρινες τουλίπες
κι εσύ μου πες "συγγνώμη μοιάζει αστείο, αλλά μου δίνεις τα πάντα
ενώ εγώ δε χρειάζομαι τίποτα και έτσι χωρίζουμε τώρα ανύποπτα, για να μη πληγωθούμε αργότερα"
Θεέ μου, μη χειρότερα.
Πάθος ήμουν κι όχι λάθος
τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...
μη μου λες να γυρίσω
μόνη θα συνεχίσω..
Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου
και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνη σου
και δε μου φαίνεται παράλογο
μα θα μ'ήθελες πίσω
Μη ζητάς άλλη εξήγηση
δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις
μες στα όρια του κόσμου σου
δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις..
Έκανα τα πάντα
ο κανόνας έλεγε αγάπη και αφοσίωση
και εξοικείωση με κάθε σου τρέλαχορούς στη βροχή, κολύμπι το Νοέμβριο
γυμνοί στην ταράτσα με ξαπλώστρες και ομπρέλα
Και τώρα που έφυγες ο κόσμος άλλαξεΘα ξεκουμπώσω τα φτερά μου από τα χέρια
Δε θα μιλάω σουαχίλι στο σκύλο σου
και δε θα κελαηδούν electro-dance τα περιστέρια
Φώτα λάμπουν όπως πρώτα
μόνη είμαι κι είσαι πιόνι
μη μου λες να γυρίσω
μόνη θα συνεχίσω..
Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου
και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνη σου
και δε μου φαίνεται παράλογο
μα θα μ'ήθελες πίσω
Πάθος ήμουν κι όχι λάθος
τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...
Το ποτάμι πλημμύρισε το δρόμο
πήρε μαζί του έναν αστείο ταχυδρόμο
που χε στα χέρια του ένα κίτρινο δέμα με δύο τουλίπες, μια καρδιά και ένα ψέμα
και έβρεχε μικρές πυγολαμπίδες
για να διαβάζει μέρα νύχτα τις σελίδες που χεις κρυμμένες βαθιά μέσα στην τσάντα
δικός σου για πάντα
Μη ζητάς άλλη εξήγηση
δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις
μες στα όρια του κόσμου σου
δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις..


Έλα εδώ να βουτάμε στην πισίνα μαζί,
άμα είχα πισίνα, θα σου έλεγα.
Μα αφού δεν έχω κήπους, σπίτια στην εξοχή,
μες στην πόλη που ζω τη θάλασσα έφερα.

Διακοπές στη μπανιέρα τελικά
φύγαν όλοι μείναμε αγκαλιά,
διακοπές κι ας μη μπούμε πουθενά
όπου είσαι, είναι η θάλασσα.

Με τα μαύρα γυαλιά μας πλάι σε μια φοινικιά
να ρουφάμε τον ήλιο με το βλέμμα μας.
Μη μου λες παραμύθια, δε χρειάζομαι πια
τα πιο όμορφα ταξίδια είναι μέσα μας.

Διακοπές στη μπανιέρα τελικά
φύγαν όλοι μείναμε αγκαλιά,
διακοπές κι ας μη μπούμε πουθενά
όπου είσαι, είναι η θάλασσα.


Κοίτα μικραίνω παντού χωράω
δε σου ανήκω, δε σου χρωστάω.
Κοίτα με σβήνω με ευκολία
στον μαύρο τοίχο, σαν κιμωλία.

Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά
στα πιο κρυφά μου μυστικά σπάω στα δύο
Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά
και δεν αισθάνομαι ζέστη ή κρύο

Κοίτα γλιστράω μακρία απ' όλους
σαν το νεράκι στους υπονόμους
Κοίτα αλλάζω, αλλάζω χρώμα
γίνομαι αέρας, φωτιά και χώμα.

Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά
στα πιο κρυφά μου μυστικά σπάω στα δύο
Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά
και δεν αισθάνομαι ζέστη ή κρύο

Κοίτα πως πέφτω και την γλιτώνω
έγινα πέτρα, δε νίωθω πόνο.
Κοίτα ανεβαίνω έγινα αστέρι
που τ' όνομά του κανείς δε ξέρει.

Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά
στα πιο κρυφά μου μυστικά σπάω στα δύο
Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά
και δεν αισθάνομαι ζέστη ή κρύο.

ο κατάλογος δεν τελειώνει! Αλλά άφησα τελευταίο για αυτό εδώ το αφιέρωμα το πιο αγαπημένο μου....

Έχω δυο άδεια χέρια

σαν πουλιά καρφωμένα στην πλάτη

και στα δάχτυλα πάνω

τις πληγές μου μετρώ

Έχω ένα άγριο βλέμμα

έναν γύπα στο μάτι, στο μάτι

που γυρίζει τον κόσμο

και βουτάει στο κενό

Με κοιτάω στον καθρέπτη

μια κούκλα σπασμένη, σπασμένη

και τον τρόπο δεν ξέρω

που ξανά θα ενωθώ

Δεν έχω τι να νιώσω για ζωή

να ‘ρθει μια βροχή να μου πει: κλείσε τα μάτια

Δεν έχω ποιον να νιώσω εαυτό

να ‘ρθω να σου πω: γύρνα εδώ είμαι κομμάτια

Δεν έχω ποιον να νιώσω εαυτό

να ‘ρθω να σου πω: γύρνα εδώ είμαι κομμάτια

Είμαι κούκλα κλεισμένη σ’ ένα γυάλινο κόσμο

στον κόσμο

κι έχω σπάσει στα δύο

στην προσπάθεια να βγω

Με κοιτάω στο καθρέπτη

πες μου κούκλα θλιμμένη, θλιμμένη

από μένα τι θέλεις

πες – για ν’ αγαπηθώ

Δεν έχω τι να νιώσω για ζωή

να ‘ρθει μια βροχή να μου πει: κλείσε τα μάτια

Δεν έχω ποιον να νιώσω εαυτό

να ‘ρθω να σου πω: γύρνα εδώ είμαι κομμάτια

Δεν έχω ποιον να νιώσω εαυτό

να ‘ρθω να σου πω: γύρνα εδώ είμαι κομμάτια

Καλό απόγευμα σε όλους με όμορφες μουσικές! :)