Σκόρπιες σκέψεις...

Αυτή η κατάσταση σε βαλτώνει, παίρνεις λίγο τα πάνω σου σε πείσμα όλων και μετά πάλι και μετά ξανά... Και κάπως έτσι περνάει ο καιρός... Η ζωή που ήξερα τελείωσε... Τώρα ζω κάτι άλλο, κάτι καινούργιο. Όχι απαραίτητα κακό... Σκιές έρχονται με τον τρόπο τους και πάλι για να μου θυμίζουν το χθες. Μάλλον δεν είμαι έτοιμη να τις αφήσω ακόμα να με αφήσουν. Ο νέος έρωτας, παράξενος, απαιτητικός, κάποιες φορές παιδιάστικος, με λίγο εγωισμό, λίγο ζήλια... Τα έχει όλα και τίποτα μαζί. Πλέον την αγαπάω την θλίψη μου. Έμαθα να ζω μαζί της. Και το χαμόγελο μου αγαπάω όταν αυτό με τιμά και εμφανίζεται.... Σπάνια, αλλά εμφανίζεται.... Τις νύχτες, αυτές οι νύχτες... γράφω γράμματα που δεν θα δώσω ποτέ. Προσπαθώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου και να μάθω να χαμογελώ πιο συχνά. Ένα μικρό πληγωμένο παιδί και μια γυναίκα στην πρώτη της ωριμότητα παλεύουν στο κορμί μου... Ποιος θα υπερισχύσει δεν το γνωρίζω... Προσπαθώ να συμβιβάσω αυτούς τους δύο κόσμους... Και οταν πάω να απελπιστώ ξέρω πως όλα είναι φάση και θα περάσουν.
Ξέρω πως είμαι ακόμα εδω..Ότι και να έγινε. Και θα συνεχίσω να είμαι στο πείσμα πολλών. Ξέρω πως κάποια μέρα η αλήθεια θα φανεί.
Και εγώ θα είμαι εκεί. Τότε θα χαμογελάω....

ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ....

Και επειδή κάποια στιγμή όλα τελειώνουν (ή τουλαχιστον τα περισσότερα) ετσι και εγώ ήρθα ξανα στο ήρεμο σπιτάκι μου απο την κοσμοπολίτικη και φασαριόζα Μύκονο. Δεν θέλω να επεκταθώ για το μαύρο χάλι που ζούμε. Παιδεία χωρίς βιβλία, οικονομία σε κατασταση πανικού και ανεργία στο κόκκινο.... Προσπαθώ να προσαρμοστώ, δεν εχω εντοπίσει ακόμα σε τι ακριβώς αλλα το παλεύω....
Καλό σας απόγευμα και καλή συνέχεια να έχουμε...

Μικρές δόσεις εθισμού....

Λίγο οξύμωρος ο τίτλος ναι... Αλλά με την κατάσταση που βρίσκομαι ισχύει!
Θα σας το αναλύσω. Όπως ανέφερα σε προηγούμενο ποστ βρίσκομαι στην Μύκονο για εργασία (και χαρά όπως πολλοί θα μου πείτε). Όμως η επαφή με τον υπολογιστή μου είναι πλέον εξ αποστάσεως. Βρισκόμαστε μια άντε δυο φορές τον μήνα, μαθαίνω νέα του αρκετά σπάνια και συνήθως όλα μαζί σε σημείο να νιώθω λίγο περίεργα. Είμαι σε μια απεξάρτηση απο το διαδίκτιο (μπορει να μην την επέλεξα αλλα δεν είναι και άσχημα!! Αλλα όταν εχεις εθιστεί με την καθημερινότητα και τα social media μεχρι σήμερα σου κακοφαίνεται λιγουλάκιιιιι, γιαυτό και αναζητάς έστω μικρές δόσεις απο τον εθισμό σου....
Το νησί καίγεται εδώ και 3 μέρες, το θερμόμετρο έφτασε τους 40 βαθμούς! ανυπομονώ κάθε μέρα να πετάξω την στολή και να τρέξω στην πιο κοντινή παραλία να δροσιστώ.... Μικρές στιγμές απόλαυσης.... Μετρώ μέρες επιστροφής... Κατεβαίνω συχνά στην χώρα για βόλτα και χαζεύω τον κόσμο, οι τουρίστες τρελαμένοι! Την έχω συνηθίσει πλέον αυτή την τρέλα, καμια φορά συμμετέχω και εγώ, οι πελάτες μας γελάνε δυνατά και απολαμβάνουν τον ήλιο.. Κάνει κάτι χρώματα ο ήλιος όταν κατεβαίνει να ξεκουραστεί που μαγεύεσαι.... Ότα επιστρέψω θα ανεβάσω και φωτογραφικό υλικό. Την Μύκονο με τα δικά μου μάτια... Σε λίγο πιο χαλαρους ρυθμούς....
Καλο μεσημέρι σε όλους και καλές βουτιές σε όσους τα καταφέρουν να απολαύσουν την θαλασσίτσα.
Ηλιόλουστα φιλιάαααααααα!

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ.. ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΟΣΣΣΣΣ

Να 'μαι λοιπόν εδώ και ενάμιση μήνα στο νησί των ανέμων και της τρέλας! Στην ζωή μου έχω ταξιδέψει αρκετά αλλά αυτό το πράγμα πρώτη φορά το συναντάω.. Ο καθενας κάνει οτι θέλει, είναι απίστευτο! Ίσως λίγο εκνευριστικό θα έλεγα και λίγο επικίνδυνο κάποιες φορές καθώς δεν υπάρχει ούτε ο κ.ο.κ. στο νησί. Ενάμιση μήνα αποτοξίνοση απο κάθε μ.μ.ε. και κυρίως απο το διαδίκτιο. Πολύ δουλειά, πολύ τρέξιμο (το καλό της υπόθεσης έχασα κάποια κιλά που με δυσκολευόμουν να ξεφορτωθώ! χιχιχι)
Σήμερα όπως και τις περισσότερες ημέρες φυσάει τόσο δυνατά που δεν ο αέρας σε σηκώνει κυριολεκτικά! Ο Αίολος έχει τρελά κέφια και σήμερα... Η ζέστη οστόσο είναι απελπιστική...
Το νησί δεν με έχει ενθουσιάσει ιδιαίτερα τολμώ να πω κόντρα στο κατεστημένο που θέλει να παρουσιάζει την Μύκονο σαν το πιο κοσμοπολίτικο νησί της Ελλάδας. Οι πελάτες μας, άνθρωποι του εξωτερικού όλοι ενθουσιάζονται με την απελευθέρωση των Ελλήνων, την τρελή ζωή, το απέραντο γαλάζιο (που πραγματικά είναι κάτι που αξίζει τον κόπο στην όλη ιστορία) και φωνάζουν με ένα στόμα "ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ" Είναι στιγμές που νιώθω οτι ζω σε άλλο πλανήτη, σε άλλη χώρα. Νιώθω οτι η κρίση δεν έχει αγγίξει το νησί.... Ο χρόνος έχει άλλη διάσταση εδώ... Η ώρα περνάει με τον δικό της ρυθμό και εγώ κοιτάω το ημερολόγιο που έχει κολλήσει... Σαν άλλος Οδυσσέας νοσταλγώ το σπιτάκι μου και την ηρεμία του( οι συνάδελφοι- συγκάτοικοι είναι σκέτα τρελοκομεία) και προσπαθώ να φέρω αγαπημένα πρόσωπα όσο πιο κοντά μπορώ με την σκέψη. Η δουλειά μου απαιτητική αρκετά αλλά όταν αγαπάς κάτι το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς, αυτό κάνω κ εγώ λοιπόν...
Σας αφήνω τώρα, να περνάτε όμορφα οτι κάνετε και καλές βουτιές σε όλους εύχομαι!

Κλειστό λόγω εργασίας!

Αγαπητοί φίλοι bloggers για τους προσεχείς μήνες του καλοκαιριού θα πρέπει να αποχωριστώ την παρέα σας.. Παίρνω τα κουβαδάκια μου (στην προκείμενη περίπτωση τα εργαλεία της δουλειάς) και αποχωρώ, το καθήκον με καλέι!!!! Εύχομαι να περάσετε όλοι ξεχωριστά όπως ονειρεύεστε αυτό το καλοκαίρι ή όσο καλύτερα θα μπορούσατε τουλάχιστον! Εγώ εργασία και χαρα! (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!) Σας φιλώ, να είστε όλοι καλά! Τα λέμε πάλι απο Σεπτέμβρη! Σας αφήνω με μια όμορφη παραλία...Για να ταξιδεύει ο νούς....

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ

Δηλώνουμε ειρηνικά την αγανάκτησή μας κατά της κρίσης. Κατά όλων αυτών που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο. Αυθόρμητα, χωρίς κόμματα, ομάδες και ιδεολογίες.

Τετάρτη, 25 Μάιος · 6:00 μ.μ. - 11.30 μ.μ

http://www.facebook.com/?ref=home#!/event.php?eid=206334352736094

Μέχρι να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση.

Μέχρι να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση.... Κάπως έτσι θα συνεχίσω... Προσπαθώ, απογοητεύομαι, πέφτω τρώω τα μούτρα μου, ξανασηκώνομαι και συνεχίζω, πάλι από την αρχή. Χαμογελάω, ελπίζω, ονειρεύομαι, σκέφτομαι ατελείωτες ώρες, δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια, αγχώνομαι Καπνίζω..πολύ. Και ξαναονειρεύομαι, και τα όνειρα μου ταξιδεύουν μέσα στον καπνό της απελπισίας και του τσιγάρου αλλά και μιας κρυφής ελπίδας. Είναι αυτό το "γαμώτο" που λέει και ο πατέρας μου. Τίποτα δεν σου χαρίζεται. Θέλει μάχη η ζωή... Ψάχνω, ξανά και ξανά μέχρι να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση και επιτέλους να απολαύσω τους καρπούς της προσπάθειας μου, των κόπων τόσων χρόνων.... Δεν μπορεί δικαιούμαι και εγώ ένα κομματάκι ουρανό.... Τα μικρά και ταπεινά μου όνειρα μόλις πάρουν σάρκα και οστά γιγαντώνονται αυτόματα, πλημμυρίζει η καρδιά μου και ο κόσμος ολόκληρος φως και ελπίδα.... Και αν κάποια στιγμή πέφτω και τα γόνατα μου γεμίζουν γρατσουνιές λέω.. θα περάσει και αυτό όπως τόσα και τόσα.... Θα κλάψω, θα στεναχωρεθώ μέχρι να βρω το κομματάκι από τον ουρανό μου. Και όταν περάσουν όλα αυτά θα ανάψω πάλι ενα τσιγάρο και θα κάνω τον απολογισμό μου. Θα μετρήσω τα λάθη μου... Η ζωή είναι στιγμές, είναι εμπειρίες. Ποτέ μην πεις "εγω τα ξέρω όλα!" όσο χρονών και φτάσεις πάντα μαθαίνεις, πάντα κάποιος θα σου δώσει κάτι. Έτσι και εγώ μαθαίνω απο τα λάθη μου, μαζεύω στιγμές και προχωράω... Ένα είναι το σίγουρο... Δεν θα πάψω ποτέ να ονειρεύομαι...



Προχωράω φεύγω μπροστά
κι από το μηδέν ξεκινάω
όνειρα έχω τόσα πολλά
σε κανένα δε τα χρωστάω
Δεν κοιτάζω πίσω ξανά
ξημερώνει καινούρια μέρα
Προχωράω φεύγω μπροστά
τώρα ζω μονάχα για μένα

Λάθη πολλά έκανα κι όμως
ήταν κι αυτό δικός μου δρόμος
Είμαι εδώ και τα κοιτάω
χαμογελώ και προχωράω

Προχωράω φεύγω μπροστά
τη ζωή μου εγώ καθορίζω
σε κανέναν και πουθενά
ούτε μια στιγμή δε χαρίζω

Δεν κοιτάζω πίσω ξανά
δύναμή μου το παρελθόν μου
προχωράω φεύγω μπροστά
το χρωστάω στον εαυτό μου