Τι έγινε ρε παιδιά?

Επιτέλους οι θερμοκρασίες πέσανε και θυμηθήκαμε ότι έχουμε χειμώνα... Δεν ξέρω όμως πως είμαι, δεν μπορώ να το αναλύσω. Νομίζω ότι είναι από αυτές τις στιγμές όπου νιώθεις σαν να ζεις αλλά είσαι θεατής στην ζωή σου. Ξυπνάς, κοιμάσαι, τρως, περπατάς, τσακώνεσαι, γελάς, βλέπεις τηλεόραση, πας στην δουλειά σου αλλά όλα με απόλυτο προγραμματισμό σαν να μην είσαι εσύ, σαν να βλέπεις κάποιον άλλον να τα κάνει όλα αυτά. Προσπαθώ να αντιληφθώ το σώμα μου, να με νιώσω και δεν με αναγνωρίζω, σαν να έχει ξεκολλήσει η ψυχή μου από το κορμί μου και με κοιτάω από τον καθρέφτη. Βλέπω τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια στον καθρέφτη μα... δεν είναι δικά μου... Άλλο και αυτό πάλι, σκέφτομαι... Όλα τα παλαβά εγώ θα τα πάθω? Μάλλον ο εγκέφαλός μου με βαρέθηκε και μέχρι να έρθω στα ίσα μου αποφάσισε να κάνει μια παύση.. Οκ, θα περάσει και αυτό! Προς το παρών χαμογελάω στον νεοεισαχθέντα χειμώνα! :) Καλό βράδυ φίλοι μου να περνάτε όμορφα και.. ντυθείτε ζεστά!