HELP!

Έχει μπλοκάρει το μυαλό μου και όπως θα έλεγε και μια φίλη μου τα νεύρα μου πλέον είναι.... ζαρτιέρες!Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος πως γίνεται πάντα όταν λες "οκ! βλέπω φως στο τούνελ" κάτι να γίνεται και να έρχονται τα ίσια ανάποδα??????????? Δεν έχω διάθεση για τίποτα, μαλώνω με όλο τον κόσμο με το παραμικρό κ ιδιαίτερα με τον φίλο μου, είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης!Η ανεργία με έχει βαρέσει κατα κούτελα!
ΣΥΜΠΑΝ ΣΥΝΩΜΌΤΗΣΕ ΛΙΓΑΚΙ ΕΕΕΕΕΕΛΑΑΑΑΑ!

Κλειστόν Λόγω γρίπης!

Ξεκίνησε σαν έναν απλός πονόλαιμος. Η αλλαγή κλίματος μου την έφερε και βρέθηκα να κάνω ασκήσεις φωνητικής στο μπάνιο αγκαλιά με ενα πράσινο μπουκάλι για γαργάρες. Στην συνέχεια ο μπαμπάς μου αποφάσισε να μου κάνει παρέα... Αααααααψουουουουουου!!!!!!!!! Να και η καταροή.... Και τωρα εδώ και τρείς ημέρες ανασαίνω σαν τον σκύλο του γείτονα.... Φέρτε αντιβιώσεις, φέρτε σιρόπια δεν μπορώ άλλο!!!!!!

S.S.D.D.

Αυτή την στιγμή νομίζω ότι τίποτα δεν έχει ουσία. Ότι με ολοκληρώνει δεν το έχω δίπλα μου. Οι σκέψεις πάλι με καλύπτουν σαν ιστός αράχνης, κάθε μέρα λίγο ακόμα. Άρχισε να χειμωνιάζει κάπως, το παλεύει ο καιρός για να μπούμε στο "κλίμα των ημερών", τι ανέκδοτο και αυτό ε? Το μόνο κλίμα που βλέπω είναι γκρίνια, ανεργία, προβλήματα και όλο και περισσότερο κόσμο να αφήνεται στο ευρωπαϊκό χάος! Κάπου κάπου κάνω μια παύση από αυτά και ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι στιγμές ανάσας αλλιώς δεν ξέρω τι θα έκανα... Όταν φοράω την στολή μου, όταν μπαίνω στην κουζίνα της σχολής και πιάνω τις κουτάλες μου και τα μαχαίρια μου και βγάζω μικρά αριστουργήματα(όχι δεν είμαι ψώνιο, οι καθηγητές είναι πολύ ευχαριστημένοι με την απόδοσή μου :) ) τότε λοιπόν εν μέσω καπνών, αιθέριων αρωμάτων και πολλών γεύσεων ξεχνάω τα πάντα. Είναι σαν να φοράω και εγώ το μαύρο μαντήλι στα μάτια και όλες οι αισθήσεις μου είναι εκεί... Και μετά.. φεύγω και επιστρέφω σε αυτό που ήμουν πριν. Βρίσκομαι κάπου μεταξύ συναισθηματικής κούρασης, απόγνωσης, νοσταλγίας, συνήθειας μια δόση κατάθλιψης... Ο φόβος να είναι ο καλύτερος σου φίλος κάθε βράδυ, να σκέφτεσαι τι θα γίνει αύριο? Είναι παράλογο... Με τρομάζει που αναγκάζομαι να χάνω την παιδικότητα μου, με τρομάζει που μεγαλο-ωρίμασα απότομα και ίσως πιο πολύ απ'οτι θα έπρεπε, με απογοητεύει το ότι όταν μου μιλάει ένας νέος άνθρωπος στην ζωή μου τον κοιτάω από όλες τις πλευρές γιατί φοβάμαι μήπως πληγωθώ ξανά. Με εκνευρίζει που ζω σε αυτή την κατάσταση, που δεν ακούω ξυπνητήρι για να παώ στην δουλειά, που δεν λέω έχω ρεπό (έχω μακράς διαρκείας όντας άνεργη...) μα πάνω απ' ολα με εκνευρίζει αυτή η στεναχώρια που δεν με αφήνε να αναπνέυσω! Και με κάνει να σκέφτομαι ξανά και ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα! Να γράφω τα ίδια πράγματα, να βλέπω στον υπνο μου τα ίδια πράγματα... Παραδίνομαι στον χαμό μου, ναι, ναι εγώ φταίω θα έπρεπε να κάνω κάτι... Και αν όμως εχω κάνει? Και αν δεν πέτυχε? Να συνεχίσω την προσπάθεια... Έτσι λέτε? Εντάξει λοιπόν.... Άντε να δούμε....

Μου την δίνει.....

Νομίζω ότι κάτι πρέπει να γίνει και μάλιστα σύντομα. Όσο και να παλεύω μεταξύ θετικής σκέψης, υπομονής, ελπίδας και λοιπών Κοελίστικων αποφευγματων η κρίση (οικονομική και όχι μόνο) κερδίζει συνεχώς έδαφος. Και τοτε με πιάνει πάλι η τάση φυγής, λες και αν φύγω θα λυθεί το πρόβλημα! Αυτό που μου την δίνει περισσότερο είναι που εγώ και ο γκρινιάρης των Στρουμφ αρχίζουμε να μοιάζουμε επικίνδυνα ώρες -ώρες... Μου την δίνουν όλα και πιο πολύ μου την δίνω εγώ! Ααααα! Μου την δίνει που γκρινιάζω τώρα...

Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια.... ΤΡΙΧΕΣ!

Πόσο δύσκολο είναι να πεις αυτό που πραγματικά νιώθεις σε έναν άνθρωπο? Γιατί καθόμαστε και παίζουμε τις κουμπάρες? Αφου ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΓΩΘΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ! Τουλάχιστον ας είναι να πληγωθεί με την αλήθεια. Έκτος και αν κάποιος ξέχασε το περιεχόμενο του παντελονιού του αλλού.... Ουφ πλέον!