I forget to forgive so.. i look away!

Χρόνια στο σκοτάδι και στην σιωπή. Να παρατηρώ την ζωή μου να περνάει. Ένας παρατηρητής ήμουν πάντα. ακόμα και σήμερα, παρατηρώ ανθρώπους, καταστάσεις, την μέρα να αλλάζει, να γίνεται νύχτα γεμάτη αστέρια και ευχές και όνειρα. Παρατηρώ μάτια γεμάτα με όλα τα συναισθήματα Που ζωγραφίζουν τα θέλω τους. Είναι στιγμές που νομίζω πως παίζω σε κάποια ταινία, το θέμα της ποικίλει, ανάλογα τα δικά μου συναισθήματα Ο σιωπηλός παρατηρητής που στέκεται πλάι στην θάλασσα και χαζεύει τους ευτυχισμένους ανθρώπους γύρω του. Αυτός ήταν ο ρόλος μου για αρκετό καιρό. Παρατηρούσα, σκεφτόμουν και έλιωνα μέσα μου αργά αργά κάθε μέρα από λίγο. Γιατί αυτό που ήθελα δεν μπορούσα να το έχω... Γιατί έτσι ξαφνικά ότι αγαπούσα στην ζωή μου το έχασα. Ότι συνήθισα να λέω ζωή αναγκάστηκα να το αλλάξω. Όχι γιατί ήθελα αλλά γιατί έτσι έπρεπε. Είναι άσχημο να χάνεις από την ζωή σου ανθρώπους που αγάπησες, που πίστεψες ότι και αυτοί σε αγάπησαν. Είναι δύσκολο να γυρνάς την πλάτη στην ζωή... Και αυτό γιατί πρέπει να μαζεψεις τα κομμάτια σου. Πρέπει να ενώσεις ξανά το παζλ.
Ένα κομμάτι έλειπε... Και δεν θα το βρούμε ποτέ... Γιατί έτσι ήταν γραφτό, απλά! Ίσως δεν προσπαθήσαμε αρκετά, κανείς από τους δυο μας. Ίσως γιατί βάλαμε πιο πάνω άλλα πράγματα και θάψαμε την φιλία μας. Ή μήπως και αυτό ήταν ένα ψέμα? Μια ψευδαίσθηση? Πάτωμα με φαγωμένα δοκάρια? Μπορεί... Και τώρα? Σιωπή...Ότι είχες να πεις και να πω το είπαμε. Και είπες πολλά! Πολλά και άδικα! Με εκτίμησες λάθος! Και θα έρθει η μέρα που θα το καταλάβεις. Έχω κρύψει καιρό τώρα ότι σε θυμίζει. Και απόψε δεν ξέρω τι με έπιασε και γράφω αυτό το κείμενο... Αφού και την σκιά σου πλέον έχω μάθει να την σβήνω όταν έρχεται προς το μέρος μου. Αρκετά έζησα με φαντάσματα. Αρκετά πόνεσα και έκλαψα... Ήταν δύσκολα μακριά σου όπως και να έχει. Όμως το συνήθισα ξέρεις... Μέσα από πολλές δύσκολες νύχτες. Μέσα από πολλές άυπνες νύχτες. Παρέα με ανεκπλήρωτους έρωτες που δεν είχα την συντροφιά σου για να το συζητήσω. Για να πάρεις την στεναχώρια μου. Αντίθετα αυτή την φορά η στεναχώρια ήταν διπλή. Και αυτό που γράφω τώρα τι είναι? Ο επικήδειος? Μπορεί... Τόσο καιρό κλαίω γι'αυτή την ιστορία... Τώρα πιά νιώθω πιο ήρεμη με όλα εκείνα που.... Που δεν πρόκειται να με ξαναπονέσουν ούτε να τα ξανασκεφτώ ούτε να με ξαναεπειρεάσουν ούτε να κάνουν άνω κάτω την ζωή μου! Γιατί αρκετό καιρό το επέτρεψα. Και μπορεί να σε αγαπούσα και ίσως να σε αγαπάω ακόμα κατά βάθος αλλά δεν θα επιτρέψω να το ξαναζήσω όλο αυτό!
Τώρα εδώ και λίγες μέρες νιώθω ήρεμη, δυνατή για ένα νέο ξεκίνημα... Αλλάζω σελίδα στην ζωή μου... Τώρα ξεκινάω απο την αρχή. Τώρα κοιτάω τον εαυτό μου και θα αρχίσω να τον αγαπάω λίγο περισσότερο επιτέλους. Και τώρα? Τώρα ξεκινάω!!!!

Παπακωνσταντίνου Θανάσης ~ Παλιά Πληγή

τίχοι -Μουσική -Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου ~

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν
έχει τη φυλωσσά* πυκνή
και νύχια που χαράζουν
έχει τη φυλωσια πυκνή
και νύχια που χαράζουν
ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια

Μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια

Περασμένα καλοκαίρια

Με πιάνει η νοσταλγία και αναζητάω άλλα καλοκαίρια. Τότε που ήμουν παιδάκι και όλα έμοιαζαν πιο εύκολα.. Τότε που το μόνο μας πρόβλημα ήταν ποσες βουτιές θα κάνουμε, πόσα παγωτά θα φάμε φέτος "εγώ κατάφερα 50 εσύ? χαχα, εγώ 70!", "Θα πάρουμε καραμπόλα ή πατούσα? όχι εγώ θέλω γρανίτα!" . Τότε που οι γονείς μας επέλεγαν που θα πάμε διακοπές αλλα δεν μας πολυένοιαζε κιόλας μιας και όπου και αν πηγαίναμε πάντα βρίσκαμε καινούργιους φίλους για να χτύσουμε καινούργια όνειρα στην αμμουδιά. Μου λείπουν εκείνα τα μακροβούτια όπου πάντα με ανοιχτά τα μάτια(και συνήθως μετά πάντα κατακκόκινα...) ανακάλυπτα κρυμένους θησαυρούς, χαμένες πολιτείες, γοργόνες και άλλα παράξενα πλάσματα, εκεί που το μόνο που άκουγα ήταν η ανάσα της θάλασσας και η καρδιά μου. Έχω καιρό να νιώσω την καυτή άμμο ανάμεσα στα δαχτυλά μου, όπως επίσης και να περπατήσω πάνω στα ζεστά πλακάκια της παραλίας κατευθυνόμενη προς το σπίτι για την μεσημεριανή σιέστα....
Καλοκαιρινοί παιδικοί έρωτες που σβήναν κάθε σεπτέμβρη... Χάνονταν μαζί με την σκόνη που άφηνε πίσω του το λεωφορείο της επιστροφής, η ο αφρός καθώς το πλοίο χάιδευε την θάλασσα. Ήταν αθώοι, ήταν όμορφοι, είχαν μια γλύκα σαν το δροσερό υποβρύχειο που μου έδινε η γιαγιά κάθε καλοκαίρι. Τα καλοκαίρια της αθωώτητας και της ανεμελιάς. Πόσες φορές σαν παιδάκι δεν διάβασα "Τα στενά παπούτσια" ή "Τον θησαυρό της Βαγίας". Καμιά φορά κλείνω τα μάτια μου όταν περνάω απο την παλιά μου γειτονιά και άκόμα ακούω τις φωνές και τα γέλια των φίλων μου στα στενά και στις εναπομείναντες τελευταίες αλάνες πριν σηκωθούν πολυκατοικίες και υπερμάρκετ.... Θυμάμαι τα καινούργια πέδιλα κάθε φορά στα γεννεθλιά μου και πιο μετά τα λατρεμένα μου σταράκια... Θυμάμαι βραδιές θεατρικές στο Δάσος. Με τα παιδικά μου μάτια ήταν ένας κόσμος μαγικός... Όλες οι κυρίες με τα καλοκαιρινά τους φουστάνια, μοσχοβολούσε ο αέρας αρώματα και γέμιζε ο τόπος χρώματα... Όλα ήταν σαν ένα παιχνίδι... Θυμάμαι μου άρεσε να κάθομαι στην ταράτσα που είχε δροσιά το βράδυ και να κοιτάω τα φώτα της πόλης. Σκεφτόμουν "τώρα τι μπορεί να κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι γύρω μου?"
θυμάμαι τα απογεύματα που άραζα στην παραλία και ο άνεμος τραγουδούσε στα αφτιά μου και με φιλούσε γλυκά στο πρόσωπο. Και όλα τώρα είναι μια φωτογραφία στο μυαλό μου.... Λίγο θολή, λίγο ξεθωριασμένη...

Ένα σύννεφο.....

Χωριστά μικρέ μου....

Βόλτα στην παραλία

Καλοκαιράκι... Η ζέστη απίστευτη! Φόρεσα τα πέδιλα μου και βούρ για μια βόλτα στην όμορφη παραλία μας... Αυτός ο χώρος αν και δημόσιος αποτελέι το "καταφύγιο" για πολύ κόσμο. Τώρα το καλοκαίρι ιδιαίτερα προτιμάται ως μια ανάπαυλα απο το διάβασμα της εξεταστικής, μια συνάντηση για να ονειρευτείς αγκαλιά με το έταιρον ήμιση, να αναπολίσεις όμορφες στιγμές, να πίεις έναν δροσερό σπαστό φραπέ ή μια πορτοκαλάδα απο το περίπτερο με την παρέα εκεί στα σκαλάκια του Μακεδονία....





Είναι απο εκέινες τις στιγμές που ο ήλιος κατεβαίνει και γεμίζει χρώματα ο ουρανός και η θάλασσα και εσύ για κάποιο λόγο αισθάνεσαι μια μελαγχολική χαρά...






Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η παραλία ανοίγει την αγκαλιά της στην καθιερωμένη έκθεση βιβλίου. Πολλοί επισκέπτες, πολύς κόσμος και εγώ κάπου εκεί αναμεσά τους... Πως με τόσο κόσμο νιώθω μόνη? Νοσταλγία γεμίζει ξανά η καρδιά μου και ένα αχ... Στρέφω το βλέμμα στην θάλασσα, στα κύματακια που σκάνε στην προβλήτα. Χαμογελάω σε μια φευγαλαία σκέψη.


Ποιά σκέψη θα μου φέρει κοντά μου όσους αγάπησα? Για μια βόλτα πλάι στην μαβιά θάλασσα, δίπλα στα κυματάκια που σκάνε στην προβλήτα... Ένας κύριος μοιράζει τριαντάφυλλα στις κοπέλες.. Χαμογελάει πλατιά... Τα καραβάκια-καφετέριες σαλπάρουν με δυνατή μουσική χαρίζοντας στους επιβάτες τους μια ώρα χαλάρωσης...



Μια κοπέλα φορώντας καπέλο οδηγού τράμ σε προτρέπει να ανεβείς στο τρενάκι για μια βόλτα στην Νέα Παραλία, πλάνοδιοι πωλητές περιφέρονται με την πραμάτεια τους, μπαλόνια και διάφορα παιχνιδάκια για τους μικρούς επισκέπτες της έκθεσης. Ο αέρας μυρίζει ψητό καλαμπόκι και έχει μια γλύκα απο τους φρεσκοψημένους ζεστούς λουκουμάδες... Κάθε χρόνο αυτό το πανηγύρι... Κάθε χρόνο εκεί, πιστή στο ραντεβού.. Κάθε χρόνο με διαφορετική παρέα. Ψάχνω μέσα στον κόσμο μήπως βρω κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, ξεγελάω τον εαυτό μου ξανα... Χαμογελάω. Ναι η ζωή καμιά φορά μπορεί να θυμίζει σίριαλ αλλά το σίγουρο είναι πως είναι ωραία και γιαυτό το λόγο θα συνεχίσουμε να βολτάρουμε, να ταξιδεύουμε, να ερωτευόμαστε, να αγαπάμε, να χαμογελάμε, να θλιβόμαστε και να ξαναρχίζουμε απο την αρχή! Τις κυριακές πάντα θα μαζευόμαστε με αγαπημένα πρόσωπα γύρω απο κάποιο τραπέζι και τα καλοκαιρινά απογεύματα θα την βγάζουμε στην παραλία εκεί στα σκαλάκια του ΜΑκεδονία με σπαστό καφέ η κάποια προτοκαλάδα απο το περίπτερο... Να περνάτε όμορφα ότι και αν κάνετε...

Μουσικό διάλειμμα! ;)

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!

Και αν δεν με ακούτε, και αν δεν με βλέπετε ακόμα θυμάστε όπως και εγώ...

ΤΙ ΜΕ ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΩΣ ΕΔΩ
ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΖΗΤΩ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΟΥΛΑ
ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΚΑΤΙ ΝΕΟ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ
ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΤΕ
ΔΥΣΤΥΧΩΣ....

ΜΑ ΚΑΙ ΑΝ
ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ
ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ
ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΠΑΙΔΙ
ΜΗΝ ΔΙΑΤΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΕ ΑΓΝΟΕΙΣ
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΜΑΘΕΙ
ΤΗΝ ΖΩΗ
ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ
ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

ΣΤΗ ΓΗ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΩ
ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΚΙΖΩ ΟΤΙ
ΔΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ
ΝΑ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ
ΓΙΤΙ ΝΑ ΜΕ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ
ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ
ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΟΥΝ
ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

ΜΑ ΕΣΥ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ
ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΕΧΕΙΣ ΒΡΕΙ
ΕΝΑΝ ΛΟΓΩ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΞΑΝΑ
ΓΙΑΥΤΟ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΩΡΑ ΠΙΑ
ΕΧΩ ΕΣΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
ΑΝΟΙΓΕΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΦΤΕΡΑ
ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ
ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ Η ΨΥΧΗ
ΤΟΤΕ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ
ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑΧΤΗ ΜΕ ΜΙΑΣ
ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΑΛΛΑΞΕΙ
ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ

ΣΤΗΝ ΓΗ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΩ
ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΚΙΖΩ ΟΤΙ ΔΩ
ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ
ΝΑ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ
ΕΔΩ ΘΑ ΑΝΗΚΩ ΠΙΑ ΕΔΩ
ΕΧΩ ΔΥΝΑΜΗ ΜΠΟΡΩ
ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ
ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!!!!