Η ΔΟΥΛΕΙΑ

Όλοι αγωνιούμε, ψάχνουμε, κάθε μέρα τρέχουμε για αυτή την δουλειά, γι' αυτη την ρουτίνα που μας ρουφάει λίγο λιγο, χρόνο τον χρόνο και ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα, ξεχνάμε να ζήσουμε, ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι, έχουμε συναισθήματα, αγαπάμε, ποναμέ, μοιραζόμαστε την ζωή μας.... Και πόσοι απο εμάς κάνουμε αυτό που πραγματικά αγαπάμε? Αυτό που σπουδάσαμε, αυτό που ονειρευτήκαμε? Και έρχεται κάποια στιγμή, καθώς ετοιμάζεσαι να φύγεις για ακόμα μια μέρα, ακόμα μια Δευτέρα και ακούς ή θέλεις να φωνάξεις... "Μην πας...Μείνε εδώ μαζί μου..."

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μην πας μια μέρα στη δουλειά σου- μη πας
Δεν ζούμε, να δούμε αν αγαπιόμαστε- μην πας
Το σπίτι αυτό αν το πρωί θα τ' ανεχτούμε
να συγυρίζω, να γελάω, να μου μιλάς

Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω
πιστός πως είσαι και στα πάντα συνεπής
Να με ρωτήσεις τι χρειάζεται να φέρω
κι αν βρήκα κάποιο σινεμά της προκοπής
Μην πας

Τα ίδια έκανε, θυμάμαι, κι ο μπαμπάς
μα εμένα ετούτη η διαδοχή μ' έχει τρομάξει
Ποιος ξέρει άραγε
μ' αυτό που μ' αγαπάς
πιο άλλο όνειρο ζωής έχεις ξεγράψει

Μην πας
να δούμε αν αγαπιόμαστε να δούμε
Μην πας μια μέρα στη δουλειά μην πας

A single man

Η αλήθεια είναι οτι δεν το περίμενα τόσο καλό... Ο Tom Ford το προσπάθησε, το ρίσκαρε πέρασε μια άλλη διάσταση και τα κατάφερε! Ένα έργο με τρομερές ισορροπίες καθώς το θέμα του είναι ιδιαίτερα λεπτό και δωσμένο μάλιστα σε μια ακόμα πιο δύσκολη εποχή...
Όπως είπε και ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος στην παρουσίαση της ταινίας "Το πένθος ενός άνδρα που έχει χάσει τον εραστή του. Ένα κομψό ρέκβιεμ και μαζί μια σπουδή χώρων και προσώπων από τον σχεδιαστή μόδας Τομ Φορντ, ο οποίος αποδεικνύει πως γνωρίζει εξίσου καλά τα στριφώματα της κάμερας και τη γεωγραφία του συναισθήματος. Μεγάλη ταινία, από τις εκπλήξεις της χρονιάς, με βραβείο ερμηνείας του υποψήφιου για Όσκαρ Κόλιν Φερθ στη Βενετία."

Τα συναισθήματα του ανθρώπου - Παραμύθι

Το μέτρημα....

Είναι απο αυτές τις στιγμές που ένα τραγούδι λέει ΑΚΡΙΒΩΣ οσα θέλεις να πεις..... Μιλάω με ξένη φωνή.... Και είναι όλα εδώ....

Νατάσσα Μποφίλιου
στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν
τους κοινόχρηστους,τους ξένους
τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ' ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα 'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι
τους "εκείνους", τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς...
...

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,φοβισμένοι.
Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι,συνεπιβάτες
μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
όσοι ζουν με το αίσθημα...
Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......