Ψάχνοντας το χαμένο χαμόγελο..

Θυμάμαι κάποτε ζούσα... Ήμουν παιδί και χαμογελούσα.. Εποχή ανεμελιάς, με φίλους στις αυλές και στα πάρκα, τρέχαμε, παίζαμε, πέφταμε και ξανασηκωνόμασταν χωρίς να μας νοιάζουν οι γρατσουνιές σε αγκώνες και γόνατα. Έπαιζα ώρες ατελείωτες μόνη όταν δεν είχα τους φίλους μου, ονειρευόμουν, βιαζόμουν να μεγαλώσω και να κάνω όλα αυτα τα όνειρα πραγματικότητα. Θυμάμαι υπήρχε ποιότητα σε αυτά που έβλεπα στην τηλεόραση, στα παιχνίδια που έπαιζα, στην μουσική που άκουγα. Κάποτε ζούσα και ανέπνεα. Κάποτε όλα γυρω μου είχαν χρώμα, είχαν απλότητα και μια σιγουριά... Ένιωθα οτι μπορώ να εμπιστευτώ όποιον ήταν δίπλα μου. Ο κόσμος δεν με κοιτούσε με μισό μάτι. Οι εποχές ήξεραν την θέση τους και έρχονταν στην ώρα τους. Η ντομάτα είχε γεύση και τα βερύκοκα μοσχοβολούσαν μόλις η μάνα μου τα έβγαζε απο την χάρτινη σακούλα τους. Και η καρδιά μου... Άθικτη δίχως μπαλώματα, δίχως μαχαιριές και τρύπες του μέλλοντος... Στο επόμενο τραγουδάκι τα λέει και η Ευσταθία καλύτερα....




Όσο μεγάλωνα και πάλευα για τα όνειρα που έκανα παιδί κάτι άρχισε να άλλαζει... Σαν να χάσαμε τον δρόμο όλοι μαζί...


Πόσοι δεν έχουμε σιγοτραγουδίσει αυτό το τραγούδι... Άλλα ήταν τα ονειρά μου. Άλλη ήταν η ζωή που ήθελα.... Για αλλού ξεκινάς και αλλού σε βγάζει η ζωή τελικά....
Καθημερινά τρέχουμε και δεν ξέρουμε για ποιόν λόγο τρέχουμε! Να προλάβουμε, να πληρώσουμε χρέη, να δούμε ειδήσεις, πόσο πήγε το χρέος? Πόσο της εκατό ανέβηκε η ανεργία? Άλλος καημός αυτός! Δεν θέλω να φύγω πάλι απο τον τόπο μου για να βρω δουλειά ρε γαμώτο! Δεν θέλω να αφήσω πάλι το σπίτι μου, την ζωή μου για να βγάλω ενα κομμάτι ψωμί που θα μου το αρπάξουν ξανά απο τα χέρια... Κάθε μέρα ακούμε τόσοι έφυγαν έξω και άλλοι τόσοι ετοιμάζονται. Και τα μεγάλα κεφάλια? Κάθονται και μαλώνουν για το ποιός θα κάτσει στην καρέκλα! Κάτσε ρε ξεφτύλα στην καρέκλα να δούμε τι θα καταλάβεις.... Μόνο ο τίτλος μετράει? Να το βράσω! Για να πάρουν τίτλους, χρήμα και δόξα και για να βολευτούν 300 οι υπόλοιποι θα τρελαθούμε! ΚΑι τα όνειρα που έκανες παιδί πάνε περίπατο...
Κάποτε το επαγγελμά μου ήταν απο τα λίγα που είχε τόση διαθεσημότητα! Έλεγες "είμαι μάγειρας" και ο άλλος σου πετούσε ένα απαξιωτικό "α, ωραία". Πόσοι ήταν αυτοί που ξέραν πως λειτουργούσε η σεζόν στα νησιά? Πρίν απο χρόνια οι μόνοι γνωστή μαγείρισα (που μεταξύ μας δεν είναι) ήταν η Βέφα και αργότερα δειλά δειλά βγήκε ο Μαμαλάκης. Το να κάνεις εκπομπή μαγειρικής ήταν ρίσκο! Όταν πρωτο βγήκε το "Νηστικό αρκούδι με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο (των Ράδιο Αρβύλα σήμερα) πόσοι το βλέπαν και πόσοι την ξέραν την εκπομπή? σήμερα ακόμα και τα 10χρονα ξέρουν να κάνουν κουλί ανανά, τσιπς απο περουβιανές πατάτες, τούρτες με μάρτζιπαν και άλλα πολλά που ένας επαγγελματίας τα μαθαίνει μετά απο χρόνια πάνω στις φωτιές και στα τηγάνια... Παλιότερα το επαγγελμά μου είχε προοπτική και αυτοι που το ασκούσαν το αγαπούσαν. Όταν αποφάσισα να μπω στην σχολή το προηγούμε έτος απο εμένα είχε 7 μαθητές! Και φέτος η σχολή δέχτηκε 30 παιδιά!!! Το δυστυχές είναι οτι μόνον τα 5 ξέρουν γιατί μπήκαν εκεί μέσα και τι προκειται να κάνουν σαν τελιώσουν τις σπουδές τους! Το άλλο κακό είναι οτι ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΠΡΟΚΟΠΗ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ!



Αυτό ισχύει για όλους και για όλα και όχι μόνο για τους καρεκλοκένταυρους που μας κυβερνάνε! Το δίκιο σου που να το βρεις, και την αξία σου ποιός θα στην αναγνωρίσει?Για να μπορέσεις να δεις μιαν άσπρη ημέρα να πρέπει να γίνεις σαν και αυτούς? Όχι ρε! Εγώ θέλω τα χέρια μου καθαρά... Θελώ ξανά χρώμα στο πλάνο μου! Και θέλω τα ονειρά μου να πάρουν εκδίκηση! Θέλω ξανά να αναπνεύσω, να γελάσω, να παίξω με τους φίλους μου...



Τέρμα η τρεχάλα σήμερα! Θα βγώ βόλτα να δω λίγο τον ήλιο! Έχω πολύ καιρό να αφεθώ στο χάδι του. Και αν προσπαθείτε να με ρίξετε εγώ θα ξανασηκώνομαι... Που θα πάει κάποια μέρα θα βρώ και το δίκιο μου και την αξία μου θα την αναγνωρίσει κάποιος!!!!
Και όταν με πιάνει η μελαγχολία και το παράπονο θυμάμαι έναν φίλο που μου σιγοτραγουδούσε.... " Ακόμα στο καλό εγώ πιστεύω, ακόμα την πιστεύω την ζωή... Και αν δεν μπορώ στον ουρανό να ανέβω μπορεί ο ουρανός να κατεβεί!"


Θα ξαναβρω το χαμόγελο μου για διώξω την ασχήμια σας... Θα ξαναβρω το χαμογελό μου γιατι υπάρχει κάποιος που ζεί απο αυτό. Γιατί τελικά όσο σκέφτεσαι όλα τα παραπάνω αρκεί ένα γέλιο, μια στιγμή, μια αγκαλιά απο κάποιον που αγαπάς και καταλήγεις να λές "Εγώ ακόμα πιστέυω! Ονειρεύομαι, αγαπάω, χαμογελάω" και παίρνεις θάρρος για να ξαναπέσεις στην μάχη που λέγεται ζωή. Αξιωματικός στο Β5, Ρουά Ματ!

Καλό μεσημέρι σε όλους...

Happy Valentine? Ή άστο για του χρόνου?

"Πες μου πόσο καιρό έχεις να ερωτευτείς? Ειλικρινά όμως..." μια ερώτηση που μου κάνανε πριν από λίγο καιρό. Δεν απάντησα... Σε δευτερόλεπτα πέρασαν όλα από το μυαλό μου. Όλοι... Ένας προς ένας.. Πρόσωπα χαμογελαστά, χέρια απαλά μπλεγμένα στα δικά μου, μάτια να "φωνάζουν" σιωπηλά. Όλα περάσαν μπροστά από τα δικά μου μάτια... Και για λίγο η αφή μου γέμισε... Καθώς άγγιζα τα δικά του μαλλιά το χέρι μου ταξίδεψε σε εκατοντάδες στιγμές...
"Πόσο καιρό έχεις να ερωτευτείς?" σαν μαχαίρι ήρθε η ερώτηση. Και εκείνος κουλουριάστηκε ακόμα πιο πολύ στην αγκαλιά μου σαν ερωτευμένος γάτος....

Πολλές φορές όταν μου κάνανε παρόμοιες ερωτήσεις απαντούσα αυθόρμητα χωρίς να το σκεφτώ. Απαντούσα με την καρδιά, με την στιγμή εκείνη που με έλουζε, με έπνιγε από το πολύ μου "θέλω!" και με παρέσυρε σαν ορμητικό ποτάμι. Γιατί έτσι ερωτεύομαι... Με όλες τις αισθήσεις. Αν δεν είναι έτσι δεν υπάρχει νόημα... Υπήρξαν και φορές που όταν ρωτήθηκα μετά από κάποιους δύσκολους χωρισμούς, καθυστέρησα να απαντήσω και τότε απλά καταλάβαινα ότι όλα πριν έρθει ο χωρισμός ηταν ουτοπικά...
Σαν κοριτσάκι πίστευα ότι το να είσαι ερωτευμένος είναι κινητήριος δύναμη... Και όλα ήταν όμορφα οταν κάποιος υπήρχε στην καρδιά μου... Διάβαζα ιστορίες αγάπης απο όλο τον κόσμο, απο όλες τις εποχές... Μυθυστορήματα, τραγούδια και ταινίες... Αγόρι γνωρίζει κορίτσι (στην πιο συνηθισμένη μορφή έρωτα, αλλα μετλα θα μπλεχτούμε πολύ αν το αναλύσουμε... ) στην αρχή το αγόρι κάνει οτι μπορεί για να κατακτήσει το κορίτσι ή εκείνο λιώνει μέρα νυχτα μέχρι ο καλός της να καταλάβει τα αγνά της αισθήματα και να γίνουν ένα. Κάπου εκεί έρχεται και το happy end και το "ζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα"( και αυτό παίζεται πλέον στις μέρες μας... ). Όνειρευόμουν, σκεφτόμουν, έγραφα γι'αυτο τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Περίμενα... Και πέρασαν απο την ζωή μου (μέχρι σήμερα) αρκετοί άνθρωποι που με συγκίνησαν.

Και ήρθαν, και μείναν, και φύγαν.... Αφήσαν ενα λιθαράκι, με κάναν λίγο πιο σοφή και εγώ απλά συνέχιζω... άλλοι με πονέσαν, άλλοι με πληγώσαν, άλλοι απλά κάναν τον κύκλο τους και φύγαν, άλλους τους πλήγωσα εγώ, άλλοι ακόμα υπάρχουν με άλλη ονομασία στην ζωή μου.... Υπήρξαν όμως στην ζωή μου και αυτό δεν αλλάζει..
Πάντα αναζητάμε το άλλο μας μισό. Το κομμάτι που πήρε ο Θεός για να μας δημιουργήσει. Να ενωθεί να γίνει ένα σώμα ξανά... Δοκιμές και δοκιμασίες πολλές. Μέχρι να ταιριάξει απόλυτα. Να μην υπάρχει ρωγμή, ίχνος!
Μικρή περίμενα αυτή την μέρα σαν κάτι το ιδιαίτερο. Όσο περνάν τα χρόνια δεν μου κάνει αίσθηση... Μπορείς να είσαι το ίδιο ερωτευμένος και να το δείχνεις στον ανθρωπό σου όλο το χρόνο? Όλες τις ημέρες να μπορούσα να το κάνω αυτό....



Έτσι ερωτεύομαι και έτσι το δείχνω... 365 μέρες τον χρόνο....



Και είναι στιγμές που μπορεί ο έρωτας σου να είναι απλά ένα τραγούδι, μια ταινία, μια βόλτα, μια στιγμή... Και γεμίζεις αγάπη.... Και αυτές τις στιγμές τις αγαπάω ακόμα πιο πολύ.



Όμορφες στιγμές....



Εσείς πόσο καιρό έχετε να ερωτευτείτε? ....

Η ΔΟΥΛΕΙΑ

Όλοι αγωνιούμε, ψάχνουμε, κάθε μέρα τρέχουμε για αυτή την δουλειά, γι' αυτη την ρουτίνα που μας ρουφάει λίγο λιγο, χρόνο τον χρόνο και ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα, ξεχνάμε να ζήσουμε, ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι, έχουμε συναισθήματα, αγαπάμε, ποναμέ, μοιραζόμαστε την ζωή μας.... Και πόσοι απο εμάς κάνουμε αυτό που πραγματικά αγαπάμε? Αυτό που σπουδάσαμε, αυτό που ονειρευτήκαμε? Και έρχεται κάποια στιγμή, καθώς ετοιμάζεσαι να φύγεις για ακόμα μια μέρα, ακόμα μια Δευτέρα και ακούς ή θέλεις να φωνάξεις... "Μην πας...Μείνε εδώ μαζί μου..."

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Μην πας μια μέρα στη δουλειά σου- μη πας
Δεν ζούμε, να δούμε αν αγαπιόμαστε- μην πας
Το σπίτι αυτό αν το πρωί θα τ' ανεχτούμε
να συγυρίζω, να γελάω, να μου μιλάς

Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω
πιστός πως είσαι και στα πάντα συνεπής
Να με ρωτήσεις τι χρειάζεται να φέρω
κι αν βρήκα κάποιο σινεμά της προκοπής
Μην πας

Τα ίδια έκανε, θυμάμαι, κι ο μπαμπάς
μα εμένα ετούτη η διαδοχή μ' έχει τρομάξει
Ποιος ξέρει άραγε
μ' αυτό που μ' αγαπάς
πιο άλλο όνειρο ζωής έχεις ξεγράψει

Μην πας
να δούμε αν αγαπιόμαστε να δούμε
Μην πας μια μέρα στη δουλειά μην πας

ΤΟ ΧΡΥΣΑΛΙΦΟΥΡΦΟΥΡΟ

Μέσα σε ένα διάλειμμα από την μαυρίλα που με διακατέχει αυτές τις ημέρες θυμήθηκα ένα παιδικό τραγουδάκι που μου έβαζε ο μπαμπάς μου να ακούω... Είναι απο την Λιλιπούπολη και λέγεται "Το χρυσαλιφούρφουρο" (το -φουρφουρο- με βαρύ ρο όπως το προφέρει και ο Μπιξ- Μπίξ κατά κόσμον Σταμάτης Φασουλής και πάντα γελούσα σαν παιδάκι... )
Εύχομαι καλή Άνοιξη σε όλους και να φέρει ένα παιδικό χαμόγελο στο πρόσωπο σας αυτό το τραγουδάκι...

Το "Χρυσαλιφούρφουρο", σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή, μουσική Νίκου Κυπουργού, από τη Σαββίνα Γιαννάτου

Στα λαγκάδια της Λιλιπούπολης
βγαίνει ένα λουλουδάκι
που το λεν Χρυσαλιφούρφουρο
και μοιάζει με χρυσό τριανταφυλλάκι.

Φύσα, φύσα το Χρυσαλιφούρφουρο,
φύσα το την ανοιξη να φέρεις.
Κι αν πετάξει σα φτερό και πούπουλο,
κάποιος σ' αγαπάει και δεν το ξέρεις.

Χρυσαφένια φλουράκια κρέμονται
κάτω από τα πέταλά του.
Και στου Ζέφυρου το παιχνίδισμα
σαν να κουδουνίζει κάπου κάπου.

Φύσα, φύσα το Χρυσαλιφούρφουρο,
που κρατάς την Άνοιξη στο χέρι
Κι αχ! Αν γίνει σκόνη και χρυσόσκονη,
κάποιον αγαπάς και δεν το ξέρει.

Στιγμές Κυριακής...

Έχει αρχίσει σιγά σιγά να μπαίνει η άνοιξη, ανοίγει ο καιρός και είναι όμορφα. Αυτό όμως δεν με αφήνει να ξεχάσω ότι πέρασε σχεδόν μια εβδομάδα απο το συμβάν με τα γατούλια μας και προσπαθούμε να συνεχίσουμε με τους καθημερινούς ρυθμούς. Βέβαια κάθε φορά που βρίσκομαι στο πίσω μπαλκόνι ακόμα νομίζω πως απο κάπου θα πεταχτεί ο Μηνάς με την Μπουμπού και θα αρχίσουν να νιαουρίζουν και να τρίβονται στα πόδια μου. Είναι περίεργο καμια φορά νιώθω σαν να μην έγινε, άλλες πάλι νιώθω παγωμένη απο την στεναχώρια και με πιάνουν κλάματα σαν το μικρό παιδι....
Το οτι ανοίγει ο καιρός και όλα μοιάζουν ήρεμα και όμορφα και φωτεινά έκει εξώ απο το παραθυρό μου δεν με αφήνει να ξεχάσω ότι για ακόμα μια φορά πιάστηκα κορόιδο απο φίλη-φίδι. Και οτι για μια ακόμα φορά δεν μπορώ να πιστέψω οτι υπάρχουν "άνθρωποι" που δαγκώνουν το χέρι που τους ταίζει! Αλλά ξέρετε? Όταν γυρίσει ο τροχός ο φτωχός θα είμαι εγώ!!!! Στεναχωριέμαι πολύ με τέτοιες καταστάσεις........

Και μέσα σε όλα τα υπόλοιπα υπάρχει και κάτι όμορφο, που με κάνει να ξεχνιέμαι λίγο απο όλα τα υπόλοιπα... Που με κάνει να χαμογελώ, να είμαι αισιόδοξη...
Είσαι εσύ.... Ήρθες και έμεινες! Και θα μείνεις για πάντα, να μου κρατάς το χέρι στα όμορφα και στα δύσκολα. Και γιαυτο το λόγο σ'αγαπώ κάθε μέρα και πιο πολύ....

Je veux...

Μαζί με τους στίχους στα γαλλικά και στα ελληνικά. (http://lyricstranslate.com)

French

Je veux

Donnez-moi une suite au Ritz, je n'en veux pas
Des bijoux de chez Chanel, je n'en veux pas
Donnez-moi une limousine, j'en ferais quoi ?
Offrez-moi du personnel, j'en ferais quoi ?
Un manoir à Neufchatel, ce n'est pas pour moi
Offrez-moi la Tour Eiffel, j'en ferais quoi ?

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur
Ce n'est pas votre argent qui fera mon bonheur
Moi je veux crever la main sur le coeur
Allons ensemble, découvrir ma liberté
Oubliez donc tous vos clichés
Bienvenue dans ma réalité

J'en ai marre de vos bonnes manières, c'est trop pour moi
Moi je mange avec les mains et je suis comme ça
Je parle fort et je suis franche, excusez-moi
Finie l'hypocrisie, moi je me casse de là
J'en ai marre des langues de bois
Regardez-moi, de toute manière je vous en veux pas et je suis comme ça !

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur
Ce n'est pas votre argent qui fera mon bonheur
Moi je veux crever la main sur le coeur
Allons ensemble, découvrir ma liberté
Oubliez donc tous vos clichés
Bienvenue dans ma réalite

Θέλω

Χάρισε μου μια σουίτα στο ξενοδοχείο Ritz, δεν την θέλω

Τα Chanel κοσμήματα, δεν τα θέλω

Χάρισε μου μια λιμουζίνα, τι να την κάνω;

Πρόσφερε μου προσωπικό, τι να το κάνω;

Μια έπαυλη στο Neufchatel, δεν είναι για ’μένα

Πρόσφερε μου τον πύργο του Eiffel, τι να τον κάνω;

Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση

Δεν είναι τα χρήματά σου που θα με κάνουν ευτυχισμένη

Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά

Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία

Ξέχνα όλα τα στερεότυπα σου, καλώς ήρθες στην δική μου πραγματικότητα

Κουράστηκα με τους καλούς σου τρόπους· είναι υπερβολικοί για ’μένα

Τρώω με τα χέρια μου, έτσι είμαι

Μιλάω δυνατά και είμαι ειλικρινής, συγγνώμη

Ας τελειώνουμε με την υποκρισία, εγώ σταματάω

Κουράστηκα με τα διφορούμενα λόγια

Κοίταξε με, δεν έχω θυμώσει καν μαζί σου, απλώς έτσι είμαι

Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση

Δεν είναι τα χρήματά σου που θα με κάνουν ευτυχισμένη

Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά

Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία

Ξέχνα όλες τα στερότυπα σου,
καλώς ήρθες στην δική μου πραγματικότητα

ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΤΥΧΕΡΟ ΜΟΥ ΑΣΤΕΡΙ......

Στίχοι: Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης
Μουσική: Δημήτρης Κοντόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Ηρώ


Είσαι για μένα το πεπρωμένο μου
το πρώτο φιλί μου
και τελευταίο μου
Το κόσμο μαθαίνω
στ'ανήσυχο βλέμμα σου
ζω και πεθαίνω
κρυμμένη πια μέσα σου

Νιώθω γεμάτη αγάπη για σένα
και τίποτα δε μ'ενδιαφέρει
νιώθω πως είσαι το φως στη ζωή μου
το τυχερό μου αστέρι

Είσαι για μένα το πεπρωμένο μου
φιλμ της ζωής μου
το αγαπημένο μου
Μ' αρέσει να γίνω
το μέλλον, το κάρμα σου
της νύχτες να πίνω
ζεστή την ανάσα σου

Νιώθω γεμάτη αγάπη για σένα
και τίποτα δε μ'ενδιαφέρει
νιώθω πως είσαι το φως στη ζωή μου
το τυχερό μου αστέρι

DALIDA - HISTOIRE D'UN AMOUR

Mon histoire, c'est l'histoire d'un amour
Ma complainte c'est la plainte de deux cœurs
Un roman comme tant d'autres qui pourrait être le vôtre
Gens d'ici ou bien d'ailleurs
C'est la flamme qui enflamme sans brûler
C'est le rêve que l'on rêve sans dormir
Un grand arbre qui se dresse
Plein de force et de tendresse
Vers le jour qui va venir

C'est l'histoire d'un amour éternel et banal
Qui apporte chaque jour tout le bien tout le mal
Avec l'heure où l'on s'enlace, celle où l'on se dit adieu
Avec les soirées d'angoisse et les matins merveilleux

Mon histoire, c'est l'histoire qu'on connaît
Ceux qui s'aiment jouent la même je le sais
Mais naïve ou bien profonde
C'est la seule chanson du monde
Qui ne finira jamais

C'est l'histoire d'un amour
Qui apporte chaque jour tout le bien, tout le mal
Avec l'heure ou l'on s'enlace celle où l'on se dit adieu
Avec les soirées d'angoisse et les matins merveilleux

Mon histoire c'est l'histoire qu'on connaît
Ceux qui s'aiment jouent la même je le sais
Mais naïve ou bien profonde
C'est la seule chanson du monde
Qui ne finira jamais
C'est l'histoire d'un amour.

Όλα λίγο με πειράζουν...αν δεν μ'αγαπάς!

Των ματιών σου το φως με ζαλίζει
και τα λόγια μου μένουν μισά,
Τα δυο χέρια σου έγιναν ρίζες
που με δέσαν στη γη σου βαθειά.

Κι όλα χάρτινα φαντάζουν,
όλα λίγο με πειράζουν
αν δεν μ αγαπάς.
Ο χορός είναι αγγαρεία,
το τραγούδι φασαρία,
αν δεν με κοιτάς,
αχ, φως μου,
Αν δεν μ αγαπάς...

Κάθε μέρα που ξημερώνει
τη μισώ αν δεν σ εχω εδώ.
Σε κοιτώ και ξεχνάω τον πόνο,
σε ζητώ σαν ψωμί σαν νερό.

Αγκαλιά μου....

ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΥΤΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ
ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΖΗΤΑΩ...
ΝΑ ΧΑΘΩ ΜΕΣΑ ΤΗΣ
ΞΑΝΑ
ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ...
ΠΟΥ ΟΛΑ ΜΥΡΙΖΑΝ
ΑΓΑΠΗ

Καληνύχτα φίλοι μου, και ελπίζω απόψε να χαρίσετε και να σας χαρίσουν μια όμορφη αγκαλιά για καληνύχτα.....

The Fountain (Η πηγή της ζωής)

Την ανακάλυψα τυχαία. Την εποχή που βγήκε εγώ αλλού "ταξίδευα" και δεν ήξερα τίποτα για αυτήν την ταινία. Καθώς όμως έκανα το καθημερινό μου σουλάτσο πρίν απο λίγους μήνες απο blogg σε blogg ένας ήχος, όμορφος ήχος τράβηξε την προσοχή μου... "χμμμ τι είναι αυτό????"
Ήταν ένα απόσπασμα απο την μουσική της ταινίας. Λίγες μερες μετά ένας άλλος φίλος είχε ποστάρει κάτι σχετικά με αυτό το έργο και μετά ενας άλλος και μετά ένας άλλος και ξαφνικά εδώ και τουλάχιστον 2 μήνες "Η πηγή της ζωής" ξεπετάγεται διαρκώς μπροστά μου! Οκ... Θα το πάρω να το δω.... Έτσι και έγινε!
Είναι περιττό να πω οτι μπήκε στην λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες...
Σκηνοθέτης ο Ντάρεν Αρονόφσκι δημιουργός του επίσης συγκλονιστικού "Requiem for a dream". Με ταξίδεψε, με τράβηξε μαζί του στις εικόνες του, έγινα και εγώ ενα κομμάτι απο το πάζλ διοτι για παζλ πρόκειτε καθως η ταινία παίζει με τρεις εποχές... Ο Χιου Τζάκμαν με εξέπληξε! Μου άρεσε πολύ έτσι και αλλιώς, εδώ όμως αφήνεται, τσαλακώνεται, μεταμορφώνεται σε κάτι περισσότερο. .... Η Ρέιτσελ Βάις(ερμηνεύει την σύζυγο του Τζάκμαν) γλυκητατη ως Ίζι και ώς Βασίλισσα Ισαβέλα. Ο σκηνοθέτης μέσα απο αυτό του το έργο θέλει να δώσει πολλά μηνύματα, πρέπει να έχεις όλες τις αίσθησεις σου ενεργοποιημένες για να καταλάβεις τι θέλει να σου πει.. Ένα έργο που μιλάει για την αγάπη, τον πόλεμο, την θρησκεία, την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι υψηλότερο. Την ανάγκη του ανθρώπου να βρει τον τρόπο να ζει για πάντα και ανακαλύψει επιτέλους αυτό που θα τον κάνει ευτυχισμένο.
Μια πολυ αξιόλογη τανία για όλους τους σινεφίλ!

Σου γράφω πάλι...

Η ζωή προχωράει και μαζί της και εγώ. Γιατί όμως εγώ νιώθω στάσιμη? Εγκλωβισμένη στα συναισθήματα μου και στα προβλήματα μου. Πίστευα πως το είχα περάσει αυτό το στάδιο, του να σκέφτομαι ασταμάτητα όλη την ημέρα. Και συγκεκριμένα πίστεψα ότι πλέον η σκιά σου άρχισε να εξατμίζεται... Άραγε είναι επιλογή μου που το φάντασμα σου ακόμα περπατάει δίπλα μου? Κοιμάται μαζί μου κάθε βράδυ και στα όνειρα μου ζω ξανά και ξανά τις στιγμές μας. Είναι σαν να μου χαμογελάς ειρωνικά λες και με έχεις δέσει με μια αόρατη αλυσίδα και δεν με αφήνεις να περπατήσω. Πάντα και παντού υπάρχει κάτι δικό σου. Όλα μου φαίνονται λίγα χωρίς εσένα. Σε κάθε πρόσωπο βρίσκω κάτι δικό σου, δεν ξέρω αν το κάνω συνειδητά ή όχι αλλά ξέρω πως το κάνω. Καμιά φορά οτα είμαι κοντά στην θάλασσα σου μιλάω. Νομίζω πως τα κύματα θα σου φέρουν τα λόγια μου, θα σε χαϊδέψουν όπως εγώ απαλά. Μπερδεμένη είμαι καλέ μου, και δεν μπορώ να με βρω... Έχω χαθεί εδώ και καιρό.. Πάνω που λέω πως βρήκα την άκρη ένα αόρατο ψαλίδι κόβει τον μίτο και ξαναβρίσκομαι να ψάχνω από την αρχή. Υπάρχουν στιγμές απίστευτης διαύγειας! Και τότε όλα φαίνονται εύκολα, νιώθω απίστευτα δυνατή και ατρόμητη. Η λύση που ζητάω είναι εκεί μπροστά μου. Αλλά πριν προλάβω να "αποθηκεύσω" πάει... χάθηκε! Κουρασμένη είμαι μάτια μου... Από την απουσία σου, από την απουσία πολλών ανθρώπων, από την απουσία την δική μου καταρχήν. Για άλλο μονοπάτι ξεκίνησα γεμάτη όνειρα, ελπίδες, αισιοδοξία αλλά και έναν κρυφό φόβο, να βγει το όνειρο αληθινό και να κρατήσει. Μα τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα σχεδιάζουμε ούτε όπως τα επιθυμούμε. Δεν ξέρω τι έκανα λάθος, ποιο κακό πληρώνω μα ξέρω ότι το πληρώνω ακριβά. Μπορεί να είναι για καλό από την άλλη πλευρά βέβαια αλλά ο δρόμος που με έβγαλε η μοίρα μου είναι γεμάτος χαλίκια. Με κουράζουν , με πονάνε και αναρωτιέμαι μέχρι που θα με πάει αυτός ο δρόμος? Ίσως όταν σταματήσω να μπερδεύω το χθες με το σήμερα να πάψουν όλα αυτά, οι σκέψεις, ο πόνος, η στεναχώρια. Ίσως τώρα έχουν μείνει οι σκιές και με τον καιρό θα σβήνουν και αυτές και θα μείνουν μόνο οι αναμνήσεις σαν μια φωτογραφία κλεισμένες στο συρτάρι. Σου γράφω εδώ, δεν ξέρω αν διαβάζεις με κάποιον τρόπο τις σκέψεις μου... Σου γράφω εδώ γιατί πλέον μόνο "σιωπηλά" μπορώ να σου μιλάω... Οι μουσικές μας, οι βόλτες, αυτή η πόλη δική μας. Με καταδίκασα να σε αγαπώ τώρα και για πάντα. άραγε είσαι ευτυχισμένος? Απορίες που δεν θα απαντηθούν. Οι κουβέντες μας τυπικές, προσεγμένες για να μην ξεπεράσουμε την γραμμή. Όρια παντού, μια ζωή με θυμάμαι να πηγαίνω με τα όρια τω άλλων... Με τα όρια της λογικής και του καθωσπρεπισμού . Δεν θέλω να μπω στην διαδικάσι να ρωτήσω γιατί. Τα γιατί είναι μια μεγάλη ιστορία. Άλλες φορες βρίσκουν απάντηση, άλλες και συνήθως τις περισσότερες όχι. Δίκαιο ή άδικο ποίος το ξέρει? Το παιχνίδι της αγάπης έτσι είναι. Κάθε μέρα σου γράφω εκατομύρια γράμματα στο μυαλό μου. Κοιτώ τα τρένα να φεύγουν και θέλω να έρθω να σε βρω. Η απόσταση σε όλες της τις διαστάσεις. Οι μέρες περνούν , οι σκέψεις πολλαπλασιάζονται. Αυτές τις ημέρες κάνει λίγο ψυχρούλα αλλά έχει λιακάδα και είναι όμορφα. Μου αρέσει που ο καιρός χειμωνιάζει όλο και περισσότερο.

Πλησιάζει ο μήνας που αγαπώ! Ο μήνας σου. Όλος ο μήνας μια γιορτή, μια ατελείωτη γιορτή. Η πόλη φοράει τα καλά της, ο κόσμος ντύνεται ζεστά και έρχεται πιο κοντά για να ζεστάνει την ψυχή και το κορμί. Μουσικός μήνας, ονειρεμένος, γεμάτος φώτα. Κάποτε ήταν πολύ πιο ποιητικός. Τώρα έχει αρχίσει να χάνει σιγα σιγά το νοημά του όπως και πολλά ακόμα πράγματα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Μου λείπεις το ξέρεις?
Καληνύχτα...

Σκουφίτσα πέτα το κοκκινό σου.. ο λύκος είναι μες στο μυαλό σου...

Τα κλισέ είναι βαρετά. Καμία φορά... Είναι όμως και αληθινά καμιά φορά. Γιατί πραγματικά εκεί που δεν το περιμένεις σε βρίσκουν τα περισσότερα, είτε καλά είτε άσχημα. Έτσι ξαφνικά (ναι, ναι σαν το τραγούδι) ήρθε και εκείνος στην ζωή μου. Γεμάτος υποσχέσεις, γεμάτος λόγια και πρόθυμος να μου προσφέρει την αγάπη που λαχταρούσα. Πρόθυμος να εκπληρώσει την ανάγκη μου να ερωτευτώ. Με επεξεργάστηκε, με μύρισε, με ανακάλυψε Δεν ήταν και δύσκολο. Η φωτιά του προηγούμενου άφησε αποκαΐδια και εγώ προσπαθούσα να σβήσω τις στάχτες. Και εκείνος το κατάλαβε. Δεν ξέρω αν έπαιξε, δεν ξέρω αν όλα αυτά που μου έλεγε ήταν πράγματι μέσα από την καρδιά του. Αν ήταν η αλήθεια του. Μπορεί να μην μάθω και ποτέ... Να μείνω με την ιδέα, με την απορία και σίγουρα με ένα μεγάλο γιατί... αυτά τα άτιμα τα γιατί γιατί δεν υπάρχει κάποιος κάπου να τα απαντάει επιτέλους κάποια στιγμή? Γιατί να πρέπει να περνάς του Χριστού τα πάθη για να μάθεις τι τελικά συνέβη εκείνη την στιγμή? Και θέλω να φωνάξω κάτι τέτοιες στιγμές. Από τα νεύρα μου, από την απελπισία μου, από την απογοήτευση μου. Ήρθε γεμάτος υποσχέσεις, γεμάτος όνειρα... Και τον πίστεψα. Γιατί ήθελα, γιατί το είχα ανάγκη, γιατί είπα στον εαυτό μου "θα πάω και ας μου βγει και σε κακό... Μια ακόμα μαχαιριά στην πλάτη..." Πόσες μαχαιριές μετράει αυτή η πλάτη δεν ξέρω. Πάντα στην αρχή πιστεύεις ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Πιστεύεις ότι αυτή την φορά θα την πάρεις την στροφή. Και ελπίζεις. Και ονειρεύεσαι. Και εύχεσαι όλα να πάνε καλά, αυτή την φορά... Μέσα σου όμως υπάρχει ο φόβος. Που τρυπώνει στην καρδιά σαν το φίδι και σε τρώει αργά αργά.. Μέχρι να χορτάσει και να σε πετάξει. Λόγια, υποσχέσεις και τελικά τι μένει? Ένα γιατί. Όπως ξεκίνησε απότομα έτσι και τελείωσε. Και δεν πήρα ποτέ μια απάντηση. Έμεινα με το γιατί στα χείλη... Ακόμα αναρωτιέμαι αλλά είμαι καλύτερα πια.. Βέβαια δεν ξέρω τι γίνεται με το φίλο μας το σύμπαν και τις συμπτώσεις του καθώς όπου πάω και ότι κάνω βρίσκω κάτι μπροστά μου δικό του. Το όνομα του, το τραγούδι του, κάποιον να του μοιάζει... Όλα συνωμοτούν και εγώ δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει... Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου λείπει, αλλά δε θέλω να πω και περισσότερα και σίγουρα αυτή την φορά είτε είναι λάθος είτε είναι σωστό την κουρελιασμένη αξιοπρέπεια μου θα την κρατήσω εκεί που βρίσκεται,μακριά του... Έτσι.. γιατί έτσι όπως τα κάναμε κάποια στιγμή η καρδιά παγώνει... Και για λίγο ο ήλιος κρύβεται να ξεκουραστεί... Κουράστηκα μακριά σου... αλλά δεν θα έρθω κοντά σου ποτέ ξανά. Αρκετά...
Καληνύχτα...

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ-ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Φθινόπωρο πάλι,οι σκέψεις φωνάζουν

γυάλινα όνειρα σπας και πονούν.

Λόγια της βροχής ακούς που σε τρομάζουν

οι μέρες αλλάζουν,μα δύσκολα περνούν.

Και θυμάσαι τα μάτια που τότε φιλούσες

θυμάσαι τα δάκρυα που σβήναν φωτιές

θυμάσαι αγκαλιές ζεστές αν πονούσες

θυμάσαι τα χέρια που κλείναν πληγές.

Φθινόπωρο πάλι,οι σκέψεις αράζουν

σε μαυρα σύννεφα του δειλινού

λόγια της βροχής, τα όνειρα σκουριάζουν

και πανω τους βλέπεις τα χρόνια να περνούν

Και θυμάσαι τα μάτια που τότε φιλούσες

θυμάσαι τα δάκρυα που σβήναν φωτιές

θυμάσαι αγκαλιές ζεστές αν πονούσες

θυμάσαι τα χέρια που κλείναν πληγές.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ...

Περίεργο πράγμα η αγάπη τελικά....

Πνοή του ανέμου

Πνοή του ανέμου
Μουσική: Γ. Καζαντζής
Στίχοι: Λίλυ Βαρινού
Παραγωγή: ΛΥΡΑ 1994

Πνοή του ανέμου
έσπειρε τ' αστέρια
και συ, ουρανέ μου,
έπεσες χορεύοντας στην αμμουδιά
κι ήρθε το κύμα
να σε ξεδιψάσει
κι έγινε αγάπη
κι έσμιξεν η πλάση.

Τώρα τις νύχτες
είμαι δικιά σου
τα μυστικά σου μαθαίνω.
Τώρα τις νύχτες
είμαι δικιά σου
τα μυστικά σου μαθαίνω.


Παιδί του απείρου
γέννησε η νύχτα
τον έρωτά μας σ' ασημένια δίχτυα
κι όταν βραδιάζει
σμίγουμε στην άμμο,
όνειρο μοιάζει
την αυγή που χάνω.

Τώρα τις νύχτες
είμαι δικιά σου
τα μυστικά σου μαθαίνω.
Τώρα τις νύχτες
είμαι δικιά σου
κι όταν χαράζει πεθαίνω.

ΝΑ ΞΥΠΝΑΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ...

ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΠΩΣ
ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΝΗΚΩ ΚΑΠΟΥ

ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΣΑΝ ΤΟ ΦΩΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ
ΚΑΙ ΕΓΩ Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ

ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΣΦΙΧΤΑ
ΣΦΙΧΤΑ ΤΟ ΧΕΡΙ
ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ ΚΑΘΑΡΑ
ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΙ

ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΕΝΑΝ
ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑΙ
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΕΙ
ΝΑ ΓΥΡΙΖΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΕΚΕΙ
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΑΦΙ
ΘΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΠΕΣΑ
ΘΑ ΧΑΡΑΖΕΙ ΘΑ ΝΥΧΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΦΤΩ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ
ΜΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΩ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ
ΝΑ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΝΝΟΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ

ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΑ ΠΟΛΛΑ
ΜΠΟΡΩ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΓΡΑΨΩ...
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΘΩ
ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΩΘΩ
ΚΑΙ ΑΣ ΞΑΝΑΚΛΑΨΩ
ΦΤΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙ
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΚΑΘΑΡΑ
ΣΤ' ΑΔΕΙΟ ΜΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ

ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΕΙ
ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΕΚΕΙ
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΑΦΙ
ΘΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΠΕΣΑ
ΘΑ ΧΑΡΑΖΕΙ ΘΑ ΝΥΧΤΩΝΕΙ
ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΦΤΩ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ
ΜΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΩ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ
ΝΑ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΝΝΟΩ
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ