Βόλτα στην παραλία

Καλοκαιράκι... Η ζέστη απίστευτη! Φόρεσα τα πέδιλα μου και βούρ για μια βόλτα στην όμορφη παραλία μας... Αυτός ο χώρος αν και δημόσιος αποτελέι το "καταφύγιο" για πολύ κόσμο. Τώρα το καλοκαίρι ιδιαίτερα προτιμάται ως μια ανάπαυλα απο το διάβασμα της εξεταστικής, μια συνάντηση για να ονειρευτείς αγκαλιά με το έταιρον ήμιση, να αναπολίσεις όμορφες στιγμές, να πίεις έναν δροσερό σπαστό φραπέ ή μια πορτοκαλάδα απο το περίπτερο με την παρέα εκεί στα σκαλάκια του Μακεδονία....





Είναι απο εκέινες τις στιγμές που ο ήλιος κατεβαίνει και γεμίζει χρώματα ο ουρανός και η θάλασσα και εσύ για κάποιο λόγο αισθάνεσαι μια μελαγχολική χαρά...






Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η παραλία ανοίγει την αγκαλιά της στην καθιερωμένη έκθεση βιβλίου. Πολλοί επισκέπτες, πολύς κόσμος και εγώ κάπου εκεί αναμεσά τους... Πως με τόσο κόσμο νιώθω μόνη? Νοσταλγία γεμίζει ξανά η καρδιά μου και ένα αχ... Στρέφω το βλέμμα στην θάλασσα, στα κύματακια που σκάνε στην προβλήτα. Χαμογελάω σε μια φευγαλαία σκέψη.


Ποιά σκέψη θα μου φέρει κοντά μου όσους αγάπησα? Για μια βόλτα πλάι στην μαβιά θάλασσα, δίπλα στα κυματάκια που σκάνε στην προβλήτα... Ένας κύριος μοιράζει τριαντάφυλλα στις κοπέλες.. Χαμογελάει πλατιά... Τα καραβάκια-καφετέριες σαλπάρουν με δυνατή μουσική χαρίζοντας στους επιβάτες τους μια ώρα χαλάρωσης...



Μια κοπέλα φορώντας καπέλο οδηγού τράμ σε προτρέπει να ανεβείς στο τρενάκι για μια βόλτα στην Νέα Παραλία, πλάνοδιοι πωλητές περιφέρονται με την πραμάτεια τους, μπαλόνια και διάφορα παιχνιδάκια για τους μικρούς επισκέπτες της έκθεσης. Ο αέρας μυρίζει ψητό καλαμπόκι και έχει μια γλύκα απο τους φρεσκοψημένους ζεστούς λουκουμάδες... Κάθε χρόνο αυτό το πανηγύρι... Κάθε χρόνο εκεί, πιστή στο ραντεβού.. Κάθε χρόνο με διαφορετική παρέα. Ψάχνω μέσα στον κόσμο μήπως βρω κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, ξεγελάω τον εαυτό μου ξανα... Χαμογελάω. Ναι η ζωή καμιά φορά μπορεί να θυμίζει σίριαλ αλλά το σίγουρο είναι πως είναι ωραία και γιαυτό το λόγο θα συνεχίσουμε να βολτάρουμε, να ταξιδεύουμε, να ερωτευόμαστε, να αγαπάμε, να χαμογελάμε, να θλιβόμαστε και να ξαναρχίζουμε απο την αρχή! Τις κυριακές πάντα θα μαζευόμαστε με αγαπημένα πρόσωπα γύρω απο κάποιο τραπέζι και τα καλοκαιρινά απογεύματα θα την βγάζουμε στην παραλία εκεί στα σκαλάκια του ΜΑκεδονία με σπαστό καφέ η κάποια προτοκαλάδα απο το περίπτερο... Να περνάτε όμορφα ότι και αν κάνετε...

Μουσικό διάλειμμα! ;)

Τριανταφυλλάκι

Μαχαίρι με χρυσή λαβή και κοφτερή λεπίδα
Ότι δεν είχα ξαναδει σε σένανε το είδα
Βρήκα το αθάνατο νερό και τώρα δεν το χάνω
Και απ' τα χειλάκια σου θα πιω ποτέ να μην πεθάνω..

Για 'σένα λέω
Για 'σενα λέω.....

Ψηλά στου Ολύμπου την κορφή
δεν λίωσανε τα χιόνια
για την γλυκια σου
την μορφη
μου τραγουδουν
τα αηδόνια

Τριανταφυλλάκι ζηλευτό
που κρύβεις το αγκάθι...
Αχ όποιος δεν σε μύρισε
έχει πολλά να μάθει

Για 'σενα λέω..
Για 'σενα λέω..

Ζωή μου
τέλος μου
και αρχή
κανένας δεν
το ξέρει
πρόλαβα και
έκανα ευχή
σαν έπεφτε
το αστέρι

Πες το και 'συ
πως μ'αγαπας
και κόμπο
θα το δέσω
Και στην φωτιά
για χάρη σου
ματάκια μου
θα πέσω

Για 'σενα λέω
Για 'σενα λέω...

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!

Και αν δεν με ακούτε, και αν δεν με βλέπετε ακόμα θυμάστε όπως και εγώ...

ΤΙ ΜΕ ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΩΣ ΕΔΩ
ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΖΗΤΩ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΟΥΛΑ
ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΚΑΤΙ ΝΕΟ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ
ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΤΕ
ΔΥΣΤΥΧΩΣ....

ΜΑ ΚΑΙ ΑΝ
ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ
ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ
ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΠΑΙΔΙ
ΜΗΝ ΔΙΑΤΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΕ ΑΓΝΟΕΙΣ
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΜΑΘΕΙ
ΤΗΝ ΖΩΗ
ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ
ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

ΣΤΗ ΓΗ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΩ
ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΚΙΖΩ ΟΤΙ
ΔΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ
ΝΑ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ
ΓΙΤΙ ΝΑ ΜΕ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ
ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ
ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΟΥΝ
ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

ΜΑ ΕΣΥ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ
ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΕΧΕΙΣ ΒΡΕΙ
ΕΝΑΝ ΛΟΓΩ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΞΑΝΑ
ΓΙΑΥΤΟ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΩΡΑ ΠΙΑ
ΕΧΩ ΕΣΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
ΑΝΟΙΓΕΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΦΤΕΡΑ
ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ
ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ Η ΨΥΧΗ
ΤΟΤΕ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ
ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑΧΤΗ ΜΕ ΜΙΑΣ
ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΑΛΛΑΞΕΙ
ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ

ΣΤΗΝ ΓΗ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΩ
ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΚΙΖΩ ΟΤΙ ΔΩ
ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ
ΝΑ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ
ΕΔΩ ΘΑ ΑΝΗΚΩ ΠΙΑ ΕΔΩ
ΕΧΩ ΔΥΝΑΜΗ ΜΠΟΡΩ
ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ
ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!!!!

Yasmin Levy - Una Noche Mas

Recuerdo tu imajen alejandose
Θυμάμαι την εικόνα σου να απομακρύνεται

La tierra se hundia bajo mis pies
Η γη βυθιζόταν κάτω από τα πόδια μου

Fui cayendome al vacio
Έφευγα πέφτοντας στο κενό

Sin poderme agarrar a la vida
Χωρίς να μπορώ να κρατηθώ από τη ζωή

Como pude imaginarme
Πώς μπόρεσα να φανταστώ

Que tenia algo que darte
Ότι είχα κάτι να σου δώσω

Yo en mi madurez
Εγώ στην ωριμότητα μου...

Y tu en tu plena juventud
Κι εσύ στην πλήρη νεότητα σου!!!!

Los años no perdonan
Τα χρόνια δε συγχωρούν

Solo te ruego que me des
Μόνο σε ικετεύω να μου δώσεις

Una noche de amor
Μια νύχτα έρωτα

Solo pido una noche mas
Ζητώ μόνο μία νύχτα ακόμα

Que me vuelvas a engañar
Nα με ξεγελάσεις πάλι

Te maldigo para que no puedas llorar
Σε καταριέμαι να μην μπορείς να κλάψεις

Que tu corazon se vuelva piedra
Η καρδιά σου να γίνει πέτρα

Que tu alma pierda su alegria
Η ψυχή σου να χάσει τη χαρά της

A la vez que mi cuerpo emvejece
Την ίδια ώρα ενώ το σώμα μου γερνάει

Solo te ruego que me des
Μόνο σε ικετεύω να μου δώσεις

Una noche de amor
Μια νύχτα έρωτα

Solo pido una noche mas
Ζητώ μόνο μία νύχτα ακόμα

Que me vuelvas a engañar
Να με ξεγελάσεις πάλι...

Lyrics : Yasmin Levy
Music : Yasmin Levy & Yechiel Hasson

Τα ορια μου...

Ο Μιχάλης Τζουγανάκης είναι τραγουδοποιός από την όμορφη Κρήτη. Το πάθος, η ένταση και η ενέργεια που βγάζει αυτός ο άνθρωπος στην σκηνή δεν υπάρχουν! Σε παρασύρει η αισθαντική του φωνή, το λαγούτο του και οι μοναδικές του μαντινάδες!!! Απολαυστικός κάθε φορά, μοναδική εμπειρία για όποιον βρεθεί σε κάποια απο τις συναυλίες του... Εδώ ενα τραγούδι απο τον τελευταίο του δίσκο "Τα ρεύματα του κόσμου".

ΠΗΡΑ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ
ΕΣΠΑΣΑ ΟΛΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΜΟΥ
ΔΟΚΙΜΑΣΑ
ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ
ΤΡΟΠΟΥΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ
ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΟΥ
ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ
ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΖΩ
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΓΑΠΗ
ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ
ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΟΥ
ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ
ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΩ
ΝΑ ΤΟ ΜΑΓΕΥΩ

ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΠΑ
ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΗΚΑ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ
ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΙΤΙΑ
ΚΑΙ ΑΝ ΑΓΑΠΟΥΣΑ
ΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΜΙΣΟΥΣΑ
ΟΛΑ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ
ΕΙΧΑΝ ΑΞΙΑ
ΝΑ ΕΧΩ ΦΙΛΟΥΣ
ΑΝΕΜΟΥΣ ΧΙΛΙΟΥΣ
ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΟΤΑΝ ΦΥΣΟΥΝ
ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ
ΕΚΕΙΝΟΥΣ
ΠΟΥ ΧΑΝΟΜΑΙ ΚΑΙ
ΑΣ Μ'ΑΓΑΠΟΥΝ

ΕΦΥΓΕ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ....

Ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του ελληνικού θεάτρου, με διεθνή καριέρα και μεγάλη ακτινοβολία, ο Ανδρέας Βουτσινάς, έφυγε από τη ζωή, σήμερα το πρωί στις 9.00, στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα και πέρασε δύσκολες ώρες.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς είχε υποβληθεί σε επέμβαση στο πόδι, ύστερα από ατύχημα. Είχε χρειαστεί να μεταφερθεί εσπευσμένα στο χειρουργείο ενώ η υγεία του είχε αρχίσει να κλονίζεται πριν από χρόνια, όταν υπέστη ένα βαρύτατο εγκεφαλικό.

Τελευταία επιθυμία του Ανδρέα Βουτσινά, όπως δήλωσε ο γιος του, Μάριος, ήταν η σορός του να αποτεφρωθεί και οι στάχτες να σκορπιστούν στην Επίδαυρο, ώστε, όπως με χιούμορ έλεγε ο αξέχαστος σκηνοθέτης, «οι κακοί ηθοποιοί που πηγαίνουν στον ιερό χώρο της Επιδαύρου να φτερνίζονται».

Σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στο Old Vic και στην Σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του W. Douglas. Φοίτησε στη Σχολή του L. Strassberg και το 1957 έγινε μέλος του Actors' Studios.

Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, στον Καναδά, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και την Ελλάδα. Έχει συνεργαστεί με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων η Φαίη Ντάναγουέι, την Τζέιν Φόντα, τον Ουόρεν Μπίτι, τη Φανί Αρντάν, την Ειρήνη Παπά και άλλους, σκηνοθέτησε επίσης στο Μπροντγουέι, την Κομεντί Φρανσέζ, το Θέατρο του Πήτερ Μπρουκ.

Συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σχολή της Τέχνης, το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και πολλούς θιάσους του ελευθέρου θεάτρου.

Έχει παίξει στον κινηματογράφο σε ταινίες του Μελ Μπρουκς, Ζιλ Ντασέν και Λυκ Μπεσόν.

Τέλος έχει τιμηθεί από τη γαλλική κυβέρνηση με δύο ύψιστες τιμητικές διακρίσεις. Τελευταία του σκηνοθεσία στο θέατρο είναι το έργο του Τζορτζ Μπερνάρ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» που ανέβηκε το περασμένο χειμώνα στη σκηνή του θεάτρου «Ορφέας».

Ανακοίνωση του υπ. Πολιτισμού

Θλίψη για την απώλεια του Ανδρέα Βουτσινά, εκφράζει με ανακοίνωσή της, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, υπογραμμίζοντας ότι η επιρροή του σκηνοθέτη υπήρξε σημαντική, η προσωπικότητά του έντονη, η αγάπη και ο ενθουσιασμός για το θέατρο και τον κινηματογράφο καθόρισαν τη ζωή του.

«Ο Ανδρέας Βουτσινάς υπήρξε, για την παγκόσμια σκηνή, πηγή αστείρευτης έμπνευσης, καλλιτεχνικής τόλμης και καινοτομίας», τονίζεται στην ανακοίνωση.

www.kathimerini.gr

Το μέτρημα....

Είναι απο αυτές τις στιγμές που ένα τραγούδι λέει ΑΚΡΙΒΩΣ οσα θέλεις να πεις..... Μιλάω με ξένη φωνή.... Και είναι όλα εδώ....

Νατάσσα Μποφίλιου
στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν
τους κοινόχρηστους,τους ξένους
τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ' ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα 'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι
τους "εκείνους", τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς...
...

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,φοβισμένοι.
Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι,συνεπιβάτες
μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
όσοι ζουν με το αίσθημα...
Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......